برتولت برشتBertoltBrecht قطعه ای از کتاب (@BertoltBresht) — TG.ME

برتولت برشتBertoltBrecht قطعه ای از کتاب (@BertoltBresht) — TG.ME

‍ 🕊️ 




خودم را آراستم، انگار به مهمانی رقص می‌رفتم. خودم را معطر کردم، انگار به بستر می‌رفتم. به‌محض ورودم به سالن طعام، دهان‌ها بازماند. حواریون هیاهوکنان برخاستند تا از تماس دامنم تر نشوند. از نظر این بندگان شریف، من ناپاک بودم، انگار که مدام حایض می‌شدم. فقط او از نیمکت چرمی‌اش بلند نشد. شناختم آن پاها را که از بس جاده‌های دوزخ ما را پیموده بود استخوانی شده بود، آن زلف را که پر از شپش ستاره‌ها بود، آن چشم‌های درشت را که زلال بود چون آخرین تکه‌های همان آسمانی که او ترکش گفته بود. زشت بود مانند رنج، کثیف بود مانند گناه. آب دهانم را قورت دادم و به زانو افتادم، ناتوان از افزودن زهرخندی بر سنگینی مهیب غم او. دریافتم که نمی‌توانم اغوایش کنم، زیرا که از من نمی‌گریخت.

#شراره_ها
#مارگریت_یورسنار / رضا رضایی 
.
.
.





برداشتن‌ات در من سنگینی کرد
برداشتنِ من سنگین بود
برداشتن آب میان لب‌هات
یک‌بار چنان در نوسان آمد
که نام تو را هیجان آب
هم‌راه عطش آورد و نوشت:
تا فاجعه بر چیزهای معمولی
افتاد ابدی‌شان کرد...

بر من چه فرود آمد تا برداشتن‌ام را سنگین کرد
برداشتن آب چرا در من سنگین است
شاید هیجان نامِ تو میان آب
معنای عطش ـ شاید ـ این است.

و زائر فریاد خودش را نشناخت، دیوانه شد...

_یدالله رویایی
.
.
.
. 
. 
. 
. 
. 
. 
. 
قرنهاست که ما او را «برده ترک» می‌نامیم.

 اما او احتمالاً نه ترک بود و نه برده.

 شیوا تورکا که توسط پارمیجیانینو حدود سالهای ۱۵۳۲ تا ۱۵۳۴ نقاشی شده است، یکی از مرموزترین پرتره‌های زنانه رنسانس ایتالیا باقی مانده است.

 سرپوش غیرمعمول او زمانی به عنوان عمامه ترکی تعبیر می‌شد - که به نقاشی نامی داد که با آن مشهور شد.

 اما هویت واقعی او همچنان نامشخص است.

 و سپس آن حالت چهره وجود دارد.

 یک نگاه.
 آغاز یک لبخند.
 تقریباً انگار او چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم.

 پارمیجیانینو — شیاوا تورکا، حدود ۱۵۳۲ تا ۱۵۳۴

 📌 نظر سنجاق شده:
 در حالت چهره او چه می‌بینید - اعتماد به نفس، سرگرمی یا یک راز؟


🎨 🎭