بهاره منفرد

t.me/BaharehMonfared

«میا» از تراموای خط ده پیاده شد و مسیر حاشیه کارخانه را پیش گرفت. مثل بیشتر روزها، مرد همان‌جا بود؛ درست جلوی دروازه زنگ‌زده «کارخانه کُنتینِنتال». باز هم همان هدفون قدیمی روی گوش‌هایش قرار داشت و پاهایش بی‌صدا با ریتمی نامرئی تکان می‌خوردند. سرش پایین بود و زیر لب چیزی زمزمه می‌کرد. میا از تکانِ لب…

t.me/BaharehMonfared

فکر می‌کردم‌ برای همیشه راحت خواهم شد، اما همه‌اش خیال بود، یک خیال پوچ! توی تاریکیِ خیابان و صداهای مبهمِ شبانه، فکر کردن به گذشته همان‌قدر سخت بود که حال و آینده نامعلوم. نمی‌دانستم همچنان ترس و نگرانی چون بختک، روی سینه‌ام سنگینی می‌کند. مثل باد سردی که در خیابان می‌چرخید، بی‌هدف به هر کوچه و ر…

سال‌هاست که غبار فراموشی با لجاجت می‌خواهد تو را در آغوش بگیرد، اما من هنوز حتی در شلوغیِ خانه صدای خنده‌ات را می‌شنوم. وقتی باران می‌گیرد، بی‌اختیار به پنجره نگاه می‌کنم. تا تو با موهای خیس از کوچه برگردی، من هزاربار نگران از چاییدنت لب‌هایم را گزیده‌ام. دستم را روی شیشه می‌گذارم؛ آواز باران، شبیه…

بهار که باران می‌بارد، با بوی نمِ خاک و کمانِ رنگین می‌آیی. روزهای داغ و آفتابی تابستان، با پرواز پروانه‌های زرد و بنفش و سنجاقک‌های سرخوش، از دشت‌های سبز سلامم می‌کنی. روزهای کوتاه و ابری پاییز، لابه‌لای زمزمه باد با دسته مرغان مهاجر آواز می‌خوانی و زمستان‌های یخ‌بسته، با هر قدم روی برف سپید دست‌ه…

همه‌چیز سر جایش است، روزها می‌گذرند، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، اما یک جای کار می‌لنگد... انگار ذهن من هنوز تو را از لیستِ ممکن‌ها حذف نکرده؛ تو هنوز، جایی میان منطقِ زندگی من، نفس می‌کشی. #بهاره_منفرد t.me/BaharehMonfared

t.me/BaharehMonfared

پدر و مادر ساداکو در اتاق دکتر بودند. همه خیلی آهسته صحبت می کردند. ساداکو ناگهان صدای مادرش را شنید که با فریاد گفت: «لوکمی! نه، این غیرممكن است!» به محض شنیدن این کلمه وحشتناک، ساداکو دست‌های خود را روی گوش‌هایش گذاشت، چون نمی‌خواست دیگر چیزی بشنود. با خود فكر می کرد البته که بیماری‌اش لوکمی نیست،…

همیشه بخشی از بودنِ یک نفر در زندگی هرکس می‌شود همان بزرگترین غم‌ها و حسرت‌هایش! #بهاره_منفرد #آینه‌های_بارانی t.me/BaharehMonfared

t.me/BaharehMonfared

مارا! نامت شبیه پرنده‌ای‌ست که همیشه رو به باد پرواز می‌کند. مرزها برایت بازیچه بودند، دیوارها برایت سایه‌ای کوتاه. تو خودِ آزادی بودی در پیراهنی ساده، با چشمانی که راز رفتن را از ازل می‌دانستند. #بهاره_منفرد t.me/BaharehMonfared

t.me/BaharehMonfared

«او» رفت، اما نه با یک چمدان؛ رفتنش آن‌قدر آرام و بی‌صدا بود که تا مدت‌ها اصلا متوجهِ نبودنش نشدم. اوایل دیگر کنار در اتاق خواب نمی‌ایستاد یا صندلی‌اش کنار پنجره‌ رو به حیاط خالی می‌ماند. و یک روز وقتی به راهروی باریک خانه‌ نگاه کردم، دیدم فقط من مانده‌ام، موکت خاکستری کهنه و نوری که دیگر آن‌قدرها ه…

t.me/BaharehMonfared