۳ هو اللّه تبارک و تعالی شأنه ستایش پاک پروردگاریرا جلّت قدرته که ظلم… — درشناسائی آئین بهائی — TG.ME

Forwarded fromمطمطالعه خود آموز الواح و آثار بهائی

۳ هو اللّه تبارک و تعالی شأنه ستایش پاک پروردگاریرا جلّت قدرته که ظلم ظالمین و تعدّی معتدین را علّت وصول عاشقان بمقامات قرب معشوق و ورود مخلصان بجنان وصل مقصود مقرّر فرموده و بظهور بلایا و رزایا کلمۀ امریّه را منتشر و اعلام ذکریّه را مرتفع نموده تعالت قدرته الغالبه و ارادته المحیطه که از نار نور و از حزن سرور ظاهر میفرماید غافلان بگمان باطل قتل و صلب را علّت انخماد نار کلمۀ الهیّه تصوّر نموده‌اند و شهادت را نهایت اذیّت پنداشته‌اند غافل از آنکه سبب ارتفاع و اعلای امر الهی است و علّت وصول شهیدان بمقامات قرب نامتناهی تعالی الحکیم الّذی یفعل ما یشآء و یحکم ما یرید ✨ ترجمه و مفهوم روان متن شماره ۳ اوست خدایی که بزرگ و بلندمرتبه است جایگاه او. مفهوم: ستایش بر آن قدرت مطلق و ارادهٔ فراگیری که در دستگاه حکمتش، ظلمِ ستمگران و هجومِ متجاوزان را به نردبانی برای عروجِ عاشقان و راه‌یافتنِ مخلصان به بهشتِ وصال تبدیل کرده است. او همان کیمیاگری است که از درون آتشِ بلا، نور می‌آفریند و از دلِ اندوه، سرور بیرون می‌کشد. بی‌خبران با نگاه سطحی خود می‌پندارند که کشتن، دار آویختن و به شهادت رساندنِ اهل حق، شعلهٔ کلام الهی را خاموش می‌کند. آن‌ها از این حقیقتِ عرفانی غافلند که شهادت، انهدام نیست؛ بلکه بالی است برای پرواز به مقاماتِ قربِ بی‌انتها و حل شدن در هستیِ مطلق؛ و همین بلاهاست که نام و آوازهٔ حقیقت را در سراسر جهان برافراشته می‌سازد. این متن سوم نیز پیوند بسیار زیبایی با دو متن قبلی دارد. موضوع اصلی این بند، تبدیل سختی‌ها به پیروزی‌های معنوی است. متن توضیح می‌دهد که چگونه ستمِ ستمگران در نهایت به نفعِ راه حق تمام می‌شود، زیرا شهادت نه تنها نور ایمان را خاموش نمی‌کند، بلکه باعث روشن‌تر شدن و انتشار بیشتر آن در جهان می‌شود. این متن، به شکلی شگفت‌انگیز، پارادوکس‌های عرفانی و توحیدی را بیان می‌کند. در عرفان، سختی‌ها و حتی ظلمِ ستمگران، نه مانع، بلکه شتاب‌دهنده‌ی مسیرِ وصال هستند. این متن، یکی از دقیق‌ترین و زیباترین تبیین‌های عرفانی درباره «کیمیای بلا» و «راز شهادت» است. در نگاه عرفانی، هستی یک ظاهر دارد و یک باطن. غافلان فقط ظاهر (ظلم، درد، مرگ) را می‌بینند، اما عارف باطنِ ماجرا (نور، وصال، بقا) را شهود می‌کند. در ادامه، این متن را به صورت عمیق و لایه‌به‌لایه می‌شکافیم: ۱. ظلم به مثابهٔ نردبان (تبدیل تهدید به فرصتِ عروج) «ظلم ظالمین و تعدّی معتدین را علّت وصول عاشقان بمقامات قرب معشوق... مقرّر فرموده» تحلیل عمیق: در هندسهٔ الهی، ستمِ ستمگران ناخواسته به خدمت حق درمی‌آید. ظالم خیال می‌کند دارد عاشق را نابود می‌کند، اما در واقع دارد بندهای قفسِ تنِ او را می‌برد تا او زودتر به معشوق برسد. ظلمِ ظالم، کاتالیزور و شتاب‌دهندهٔ سفر عرفانیِ عاشق است. ۲. کیمیاگری حق (پارادوکس نور و نار) «که از نار (آتش) نور و از حزن سرور ظاهر میفرماید» تحلیل عمیق: این اوج توحیدِ افعالی است. خدا از درون ضد، ضد را بیرون می‌کشد. آتشِ بلا (نار) که باید بسوزاند و تاریک کند، تبدیل به روشنایی و هدایت (نور) می‌شود. اندوهِ ظاهریِ مصیبت، در باطنِ خود شادمانی و سرورِ وصال را به همراه دارد. این همان مفهوم «ما رأیتُ إلّا جمیلاً» (جز زیبایی چیزی ندیدم) است. ۳. خطای دیدِ غافلان (تفاوت نگاه مادی و نگاه شهودی) «غافلان بگمان باطل قتل و صلب را علّت انخماد (خاموشی) نار کلمۀ الهیّه تصوّر نموده‌اند» تحلیل عمیق: نگاه مادی، مرگِ جسمانی را پایانِ کار می‌داند. غافل فکر می‌کند با کشتن (قتل) یا به دار آویختن (صلب)، چراغِ یک تفکر و ایمان را خاموش کرده است. اما سنت الهی برعکس است؛ خونِ شهید و فدایِ عاشق، مثل روغنی است که بر آتشِ کلمهٔ الهی ریخته می‌شود و آن را شعله‌ورتر و جهانی‌تر می‌کند. ۴. شهادت؛ شکستنِ مرز نامتناهی «علّت وصول شهیدان بمقامات قرب نامتناهی» تحلیل عمیق: شهادت در اینجا یعنی «گواهی دادن با تمامِ وجود». وقتی عاشق از بزرگ‌ترین دارایی خود (جان) می‌گذرد، یعنی از منِ مجازیِ خود کاملاً عبور کرده است. پاداش این فداکاری، ورود به ساحت «نامتناهی» (بی‌کرانگی) است. او دیگر در زمان و مکان محدود نمی‌شود، بلکه در هستی مطلق حل می‌شود. ۵. تسلیم در برابر ارادهٔ مطلق «تعالی الحکیم الّذی یفعل ما یشآء و یحکم ما یرید» تحلیل عمیق: پایان‌بندی متن، تسلیمِ محض است. حکیمی که هر چه می‌خواهد انجام می‌دهد، حکومتش بر پایهٔ خیرِ مطلق است؛ حتی اگر مسیرِ این خیر، از دالانِ بلا و فدا شدن بگذرد. 📖 واژه‌نامه کامل متن شماره ۳ 👉