1
سختترین کیفر، آن کیفرى است که نه دیده میشود و نه انسان آن را احساس میکند.
ابن جوزی رحمهالله میگوید:
«چهبسا گناهکاری که سلامتِ جسم و دارایی خود را میبیند و گمان میکند هیچ کیفری در کار نیست...در حالی که گاهی کیفرِ فوری، کیفرى معنوی است.
«چنانکه از یکی از عالمان بنیاسرائیل نقل شده که گفت: پروردگارا! چقدر نافرمانیات میکنم، اما مرا مجازات نمیکنی؟
ندا آمد و به او گفته شد:
چقدر تو را مجازات کردهام و خودت نمیدانی! آیا شیرینیِ مناجات با خود را از تو نگرفتهام؟»
سپس ابن جوزی رحمهالله میگوید:
«هر کس در این نوع مجازات بیندیشد، خواهد دید که همواره در کمین انسان است.
چه بسیار کسی که نگاهش را بیمهار رها کرد و از بینشِ قلبی محروم شد؛ یا زبانش را رها ساخت و صفا و پاکی قلبش را از دست داد؛ یا لقمهای شبههناک را برگزید، پس درونش تیره گشت و از توفیقِ نماز شب و شیرینیِ مناجات محروم شد.»
https://t.me/BAZM_E_GAZAL
