Ўқитувчимиз жудаям қаттиққўл эди.Ҳеч кимга беш баҳо қўймасди.Уни фанини соатлаб ўқишга мажбур эдик аммо шунда ҳам унинг имтиҳонидан ўта олмасдик.Бир куни синф сардоримиз бир гап топиб келди.40 ёшлар атрофидаги бу ўқитувчимиз бир талабини бажарсаккина юқори баҳо қўяркан.Бунинг учун ўғил болалардан бири унинг хонасига кириб..
Биз ўша куни ҳаммасини камера ёзувига ёзиб олдик. Камера ёзувида ўша ўқитувчи синфдошимизни хонага киритгач, эшикни ёпди ва столик устидаги эски, чанг босган катта дафтарларни кўрсатди.
– Демак, синфдошларинг сени энг масъулиятли деб танлашибди-да? – деди ўқитувчи жиддий қиёфада. – Мана бу мактабимизнинг 30 йиллик олимпиада ва фан архиви. Шу маълумотларни рақамлаштириб, электрон базага киритишга ёрдам берадиган, фанни ҳақиқатан чуқур тушунадиган талабчан ўқувчи керак эди. Ким шу мураккаб топшириқни аъло даражада уддаласа, нафақат фандан юқори баҳо олади, балки вилоят олимпиадасида мактаб шарафини ҳимоя қилиш имкониятига эга бўлади.
Видеокамера қаршисида ўтирган биз — синфдошлар буни кўриб, бир-биримизга қараб қолдик. Биз ўзимизча ўқитувчи ҳақида турли нотўғри ва салбий хаёлга бориб, уни "пора олармикан" деб ўйлаган эдик. Аслида эса у шунчаки енгил-елпи баҳо олишга ўрганган ўқувчиларни эмас, ҳақиқий билим ва меҳнатга тайёр одамни излаган экан.
Синфдошимиз топшириқни мамнуният билан қабул қилди. Бир неча ҳафта давомида биз ҳам унга ёрдам бердик, архив материалларини ўрганиб, фанга бўлган қизиқишимиз янада ортди.
Якун: Инсонлар ҳақида аниқ билмай туриб, шошма-шошарлик билан хулоса чиқариш ва шубҳага бориш нотўғри. Талабчанлик ва қаттиққўллик ортида баъзан биз кутгандан ҳам эзгу ва фойдали мақсадлар яширинган бўлади.
ТАМОМ.