-- آنهِدونیا --

موزیکِ قفلیِ این روزام. هم ورژن عادیش، هم لایوش، بی‌نظیره. @Anheddonia

Kojaei

خسته و پاره از سرکار میام، و میرم باشگاه که خسته‌تر و پاره‌تر برگردم؛ آدمیزادِ مریض.

قافیه‌هاشون؛

قبل ۳۵ سالگی، موی سفید داشتن نشونه‌ی پیری نیست؛ هزینه‌ی دووم آوردنه..

غروب تابستون، جاده خلوت، هوای گرم، و هیچ عجله‌ای برای رسیدن نداری. @Anheddonia

آن دختر، شعر بود؛ اما مردی که کنارش بود، سوادِ خواندن نداشت.

New @Anheddonia

قافیه‌هام؛

اخیرا به احوالم فکر نمی‌کنم و به وضعیتش اسم نمی‌دم. نمی‌دونم خوبم یا بد. به این نتیجه رسیدم که وقتی مجبور به ادامه دادنم خیلی هم مهم نیست که خوب باشم یا نه.

روزی در رشت، رشته ي كلامت را پاره می‌کنم و تو را می‌بوسم.

از متخصصینِ شب. @Anheddonia

در نامه‌ای به مادرش نوشت: «از هر چیزی یا هر کسی که تو را اندوهگین می‌کند بیزارم؛ حتی اگر آن فرد خودم باشم.»

زخمم را پذیرفته ام؛ اما با هر اتفاق باز به سراغش می روم برای آنچه می توانست باشد سوگواری میکنم و با خود می گویم اگر آن زخم نبود شاید زندگی اینگونه نمی شد.