سیاره‌‌ی بی‌لنگر

چیزی که سال‌ها منتظرش بودم:

[media, no text]

ما داخل شرکت:

Where Are You?

[media, no text]

[media, no text]

هرکی گفت نه من اینطوری نیستم، دقیقاً همونطوری بود.

چرا هی اینترنتو انگولک می‌کنن.

گل گلدون من…

[media, no text]

اون لحظه.

با ویدئو مسیج ثمین دردمو فراموش کردم.

همه‌چیز را همین‌جا می‌گذارم و می‌روم: درها، تپه‌ها، جاده‌ها و گنجشک‌های توی باغ‌ها، آدم‌ها و کشیش‌ها، بهشت و زمین، بهار و پاییز را همین‌جا می‌گذارم و می‌روم، راه‌های خروجی، عطرهای توی آشپزخانه، آخرین نگاه عاشقانه و همه‌ی مسیرهای شهری را که مات و مبهوتت می‌کند همین‌جا می‌گذارم و می‌روم، گرگ‌ومیشی که …

به راستی که شناختن آدم‌ها، حتی پس از سال‌ها آشنایی، بسیار مشکل است! یادداشت‌هایی از خانه مرگان،فیودور داستایفسکی