ایرانیان در تملقگویی "خایمالی" مهارت بسیار دارند؛ و گرچه آن را با فروتنی انجام میدهند، اما با هنر و ظرافت و بهگونهای حسابشده است. چنان به نظر میرسد که واقعاً همان چیزی را که میگویند قصد کردهاند و حتی میتوانند بر آن سوگند بخورند؛ اما به محض آنکه موقعیت و مناسبت تمام شود، مثلاً وقتی منفعتی در میان نباشد یا دیگر نیازی به جلب رضایت طرف مقابل نداشته باشند، بهروشنی میبینید که تمام آن تعارفها تا چه اندازه از صمیمیت به دور بودهاند.
آنها قرض میگیرند و پول نمیدهند و اگر بتوانند تقلب کنند، از فرصت نهایت استفاده را میبرند.
📚 سفرهای سر جان شاردن؛ ص 127-129 | ژان شاردن
