«تو کتاب این عالم و کائنات هستی؛ خودت را باز کن و بخوان.»
در نگاه عرفانی، انسان فقط تماشاگر جهان نیست؛ جهان در وجود او نیز بازتاب یافته است.
.
قرآن میفرماید:
«سَنُرِیهِمْ آیَاتِنَا فِی الْآفَاقِ وَفِی أَنفُسِهِمْ»
(فصلت، ۵۳)؛ یعنی نشانههای خود را در جهان بیرون و در وجود خودشان به آنان نشان خواهیم داد
پس عارف به جای آنکه تنها در بیرون به دنبال حقیقت بگردد، به کتاب دل و نفس خویش نیز رجوع میکند؛ زیرا هرچه در عالم میبیند، میتواند آیتی برای شناخت خویش و در نهایت شناخت پروردگار باشد.
مولانا نیز همین معنا را با زبان شعر بیان میکند:
ای برادر تو همان اندیشهای
مابقی تو استخوان و ریشهای
و در سنت عرفانی، «خود را خواندن» به معنای خودپرستی نیست؛ بلکه یعنی از خودِ ظاهری عبور کنی و آن حقیقتی را که در وجودت به سوی خدا اشاره میکند، بشناسی.
در این معنا، جهان کتاب است، انسان نسخهای از آن کتاب، و دل آینهای برای خواندن آیات الهی. ✨
https://t.me/Analhaghhoo







