🟢🔴🟡 سال 1370 بود. قشنگ یادمه!... اون زمان مثل حالا نبود. اون زمان به کل هيچى نبود! ماهواره که هنوز نداشتیم، اوج تواناییمون واسه آشنا شدن با آرتیستهای دنیای موسیقی، نوارهای ویاچاس سه ساعتهی موزيك ويدئویی بود (اون موقع بهشون ميگفتيم "شو"!) که با هم یواشکی توی مدرسه رد و بدل مىكرديم. درست یادم نیست، شاید هم ویاچاس نبود، بتامکس بود! مهم نیست حالا... يه بار یه نوار از يكى گرفتم... طرف انگار نصفه شبی امتیوی رو گذاشته بود، دکمه رکورد رو زده بود، سه ساعت بعد دستگاه خودش خاموش شده بود! ویدئوها همینطور پشت سر هم، پر از تبلیغهای وسطش! نکتهش این بود، که توی این سه ساعت خیلی تصادفی برنامه «هدبنگرز بال» رو هم ضبط کرده بود... اولين بار همون موقع بود كه دیدمشون و باهاشون آشنا شدم. ويدئوى «يك» از آلبوم «...و عدالت براى همه»، از گروهی به اسم «متاليكا». ويدئوئه سياه و سفيد بود. چهار تا جوون مشكى پوش، داشتن یه موزیک عجیبی رو اجرا میکردن، با تکون دادن سرهاشون هم موهای بلندشون رو توی هوا میچرخوندن. این لعنتیها زمينى نبودن، آسمونى هم نبودن، اصلا یه چيز غريبى بودن که نمیدونستم باید چه واکنشی به دیدن و شنیدنشون داشته باشه...
همون اونجا بود، که واسه اولين بار ديدمش! با اون قد کشیده، با اون موهاى بلند، با اون مدل خاص ريش... سر ميكروفون پايينتر از صورتش بود، زانوهاش رو خم كرده بود تا دهنش جلوي ميكروفون باشه، زمزمه مى كرد، گاهى فرياد مى كشيد، هد مى زد، با موسيقى عشق بازى مى كرد، انگار که يه ترىسام آتشين داشت با گيتار و ميكروفون. یه جذبه و ابهتی داشت که چشم دیگه اون سه تای دیگه رو نمیدید! همه چی فقط میشد همین اعجوبه، همین عزیز دل، همین جیمز هتفیلد خودمون. بله! جیمز هتفیلد "خودمون"! از اون روز 35 سال میگذره و هنوز هيچكسى نتونسته جاى اين جانوری که با جان آدم ور میره رو برام بگيره...
تولدت مبارك اسطوره، تولدت مبارك ابرمرد، تولدت و 63 ساله شدنت مبارك جيمز هتفيلد عزيز. ممنونیم ازت که تو تمام این سالها میلیونها نفر رو تو کل دنیا با موسیقی و هنرت تحت تاثیر قرار دادی. سلامت باشی و بمونی برامون. ❤️❤️❤️
@AlbumPodcast
