НОМА БА ҲАМНАЖОД - نامه به همنژاد Борҳо гуфтам туро: «Бедор бош, эй… — Аҷиб Ҷамол - эъҷодиёт — TG.ME

НОМА БА ҲАМНАЖОД - نامه به همنژاد

Борҳо гуфтам туро: «Бедор бош, эй ҳамнажод»!
То намонад хирмани торихи мо дар роҳи бод.

Халқи мо дар вартаи худношиносӣ ғарқ ҳаст,
Худшиносиро вале бар аҳли олам дарс дод.

Дар ҳудуди Ориёно аз табори мову ту,
Модари гетӣ нахустин бор пайғамбар бизод.

Бо ҳамон пиндору бо гуфтору рафтори накӯ,
Ҷадди мо бунёд бар девори илми ҳақ ниҳод.

Дур соз аз қалби хеш эҳсоси худкамбин будан,
Ин туӣ, аз насли Ҷамшеду Курӯши зиндаёд.

Бахшҳои мурдаи фарҳанги худро зинда соз,
То шавад бадхоҳи фарҳанги ману ту номурод.

Он тамаддунро, ки бо шамшеру зулм овардаанд,
Хонд бояд бар сари гӯраш «суруди хайрбод».

Мағзи худро пок бояд шуст бо оби хирад,
Аз ҳамон афсонаҳои воизони бесавод.

Матлаби як тӯда диндорон тиҷорат буду ҳаст,
Эътиқоду динашон вобаста аст аз иқтисод.

Ҳар куҷое давлати динӣ чу дидам дар ҷаҳон,
Пояаш зулм асту беинсофиву қатлу фасод.

Беҳтарин ҳарфе, ки бар ман як замон устод гуфт:
«Ҷанг дар майдони дил бо бардагӣ бошад ҷиҳод».

Офарин бар ғайрати ҳар фарди озоде, ки ӯ
Чун Аҷиб андар сиришташ бардагиро ҷо надод.

Дар замири рӯшанандешон зи баъди рафтанам,
Медурахшад қиссаам хуршедсон ҳар бомдод.

Душманам хоҳад ба ҳасрат гуфт, баъд аз марги ман:
«Алвидоъ! Эй шоири озод, рӯҳат шод бод».
——————
Аҷиб Ҷамол

Шарҳи вожаҳо:
~Бардагӣ - ба маънои ғуломӣ ва ё асорати вуҷудӣ.
~Суруди хайрбод - ин ибора ба маънои падруд гуфтан ба кор бурда шудааст.

نامه به همنژاد

بارها گفتم ترا: «بیدار باش، ای همنژاد»!
تا نه ماند خرمن تاریخ ما در راه باد.

خلق ما در ورطهٔ خودناشناسی غرق هست،
خودشناسی را ولی بر اهل عالم درس داد.

در حدود آریانا از تبار مأو تو،
مادر گیتی نخستین بار پیغمبر بزاد.

با همان پندار و با گفتار و رفتار نکو،
جَدّ ما بنیاد بر دیوار علم حق نهاد.

دور ساز از قلب خویش احساس خودکم‌بین بودن،
این تویی، از نسل جمشید و کوروش زندهیاد.

بخشهای مردهٔ فرهنگ خود را زنده ساز،
تا شود بدخواه فرهنگ من و تو نامراد.

آن تمدن را، که با شمشیر و ظلم آورده اند،
خواند باید بر سر گورش «سرود خیرباد».

مغز خود را پاک باید شست با آب خرد،
از همان افسانه های واعظان بی سواد.

مطلب یک توده دینداران تجارت بود و هست،
اعتقاد و دینشان وابسته است از اقتصاد.

هر کجای دولت دینی چو دیدم در جهان،
پایه اش ظلم است و بی انصافی و قتل و فساد.

بهترین حرفی که بر من یک زمان استاد گفت:
«جنگ در میدان دل با بردگی باشد جهاد».

آفرین بر غیرت هر فرد آزادای، که او
چون عجیب اندر سرشتش بردگی را جا نداد.

در ضمیر روشن اندیشان ز بعد رفتنم،
میدرخشد قصه ام خورشیدسان هر بامداد.

دشمنم خواهد به حسرت گفت، بعد از مرگ من:
«الوداع! ای شاعر آزاد، روحت شاد باد».


عجیب جمال

@AjibJamolPoems