قبیله‌خورشیدِنیمه‌شب.

ویرانه‌های برآمده از زمستان سردِ چهارصد و چهار، گواه آن است که همگی یخ زده‌ایم؛ در این انجماد بزرگ، هیچ‌کس توان بیرون کشیدن دیگری از زیر صدها متر برفِ غم را ندارد.

شفای ما تنها در رجوع به دل است؛ دلی که به خاطر چه چیزها و چه کسانی می‌تپد، و به امید چه روزهایی، میان آن همه برف و کولاک، همچنان زنده می‌ماند.

در آن قیامتی که برپا شد، چیزی از من باقی نماند؛ اکنون نیز به امید بوسه‌ای بر لبان سرخت زنده‌ام.
نشسته‌ام در گوشه‌ای تا بیایی، رخت کهنسالی را از تنم برکنی و بگویی که تو و عشقت از اندوه نیز وفادارتر هستید.

قربان صدقه‌ام برو، دستم را بگیر تا زیر باران‌های تابستانی گرگان بدویم؛ برق‌ها که می‌رود، در خانه بداهه‌وار شعر بخوانیم. شاید عشقِ ایام جوانی بتواند ما را از زیر این برفِ غم بیرون کشد و دوباره به زندگی گره بزند.

—آبان‌دُخت باقری.