این سگ رنجکشیده، که حتی دمش را هم بریدهاند، با نهایت شکیبایی و صبوری همهٔ این آزارها را تحمل میکند. اما اگر همین لحظه کنترلش را از دست بدهد و به یکی از این بچهها حمله کند، چه؟
آنوقت بچهها خواهند گفت: «داشتیم برای خودمان بازی میکردیم که سگ حمله کرد.»
بزرگسال کمشعوری هم که دارد این صحنهها را ثبت میکند و بچهها را به حیوانآزاری تشویق میکند، خواهد گفت: «بچهها داشتند برای خودشان بازی میکردند.»
والدین این بچهها خواهند گفت فرزندانشان فقط پنج دقیقه بیرون بودند و داشتند برای خودشان بازی میکردند که سگ حمله کرد.
روزنامهها با تیتر درشت خواهند نوشت: «باز هم حملهٔ سگهای ولگرد به کودکان» و صدها مقاله دربارهٔ معضل سگهای بیخانمان و ضرورت حمایت از کودکان و مردم در برابر حملات آنها منتشر خواهند کرد.
بلاگرها و اینفلوئنسرها، خطاب به شهرداریها، خواهند نوشت: «لعنت به شما! بیاین این سگهای ولگرد رو جمع کنید.»
اهالی آنجا هم، که خود مروج همین فرهنگ حیوانستیزی هستند، خطاب به طرفداران حقوق حیوانات خواهند گفت: «خیلی نگران سگهایین، ببریدشون خونهتون.»
رسانههای دولتی هم که تکلیفشان از همان اول مشخص است.
Forwarded fromحقوق حیوانات
August 14, 2026 153 9
