امروز همش این.
سرِ صبحانه، کرهی بادامزمینی رو روی نان مالیدم با این صدا، وقتی تسبیح خانم حداد توی مشتم بود، توی مترو موقع نگاه کردن به بچههای عجیب و شلوغکار، موقع گریه توی دستشوییِ کافه، موقع انتظار روی نیمکتهای خیابان، وقتِ دیدن اتفاقیِ یک آشنا بعد از سالها و کج کردن مسیرم، وقتی قیمت کتاب رو از فروشنده پرسیدم، موقع رد شدن از جلوی نردههای دانشگاه بعد از مدتها، لحظهی نشستن روی جدولها کنارِ دختری که سیگار میکشید و هندزفری توی گوشش بود، وقتی عرق کف دستم رو با دستمال به زور پاک میکردم و نبضم رو از شقیقههام حس میکردم.
نمیدونم چرا. همش تکرار شد، حتی توی بیربطترین لحظات. حتی وقتی پخش میشد ولی نمیشنیدمش.
