𝐒𝐋𝐎𝐖 𝐃𝐄𝐀𝐓𝐇

به‌رسم خاطرات قدیمی ؛
دو فنجان قهوه تلخ را در کنار پنجره گذاشتم
آهنگ مورد علاقت و پخش کردم
همان آهنگی که پل میان ما بود
همانی که موجب آشنایی ما شد .
میدانی عزیزکرده ، حال فقط من در میان آن پل باقی ماندم
همان پلی که شکسته است و تو خواهان بازگشت نیستی و مرا آنجا رها کرده‌ای .
الان فقط من مانده‌ام ، یک قاب عکس و چند پاکت سیگار و یاد تو .
راست می‌گویند عشق فراموش نمیشود ،
تبدیل به یک رسم میشود
رسم من قهوه خوردن در روزهای باران است
رسم تو چیست!؟

🌦☕️

مبهوت به آسمان خیره شده بود .
او انتظار عشق و خوشبختی را نداشت .
حتی نمی‌خواست دوست داشته شود .
او آرامش میخواست ؛
گریه برایش‌ مانند نفس کشیدن عادی شده بود .
قبول کرده بود .
قبول کرده بود که تنهاست
نه دستی برای نوازش ، نه آغوشی برای آرامش و نه شانه‌ای برای گریه نداشت ، تنها بود
مانند آن نهنگ در ساحل تنها مانده بود

تماشای غرق شدنم در خون برایت لذت بخش بود؟
تماشای مرگ پروانه‌های قلبم ، برایت‌ آرامش به همراه داشت؟
با تمام آن بی‌رحمی مرگ مرا تماشا کردی و حالا خیال بازگشت داری؟
برای نجات من نیامدی . آتش عشقت‌ مرا سوزاند ،
خانه‌ام را ویران کرد ، مرا به آسمانی سیاه ، زمستانی سرد و ابرهای خاکستری تبدیل کرد .
بازنگرد . بودنت کنار من آرامشی به همرا ندارد .

بی‌رحم‌ترین فرد قلبم ؛

تو در برابر چشمانم نیستی؛ اما تمامِ آنچه میبینم‌‌ تویی!