آسیب اصلی ناشی از موج شوک نیست—چراکه فضا خالیتر از آن است که بتواند موج شوک را منتقل کند—بلکه ناشی از پرتوهای ایکس است. حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد از انرژی یک انفجار هستهای به صورت پرتو ایکس آزاد میشود و لایه باریکی از سطح سیارک را تقریباً در یک لحظه میسوزاند و تبخیر میکند. این سنگِ تبخیرشده با شدت به سمت بیرون شلیک میشود و سیارک را در جهت مخالف هل میدهد؛ شبیه به نحوی که خروج گاز از یک دنبالهدار میتواند هسته آن را به چرخش درآورد.
این شبیهسازیها با استفاده از شکل واقعی سیارک «بنو» به نتیجهای برخلاف انتظار دست یافتند. منفجر کردن بمب در فاصله دورتر (۲۵ متری به جای ۱۰ متری) باعث شکستگیهای گستردهتری شد؛ زیرا پخش شدن نازکتر پرتوهای ایکس روی سطح بیشتر، نسبت به تمرکز آنها در یک نقطه داغ، سنگهای بیشتری را ترک داد. در دقیقترین اجرای این شبیهسازی، بیش از ۹۸ درصد از مواد دچار آسیب شدند و سرعت حرکت بیشتر آنها آنقدر بالا بود که به کلی از جاذبه خودِ سیارک گریختند.
پرتو یک چراغقوه را تصور کنید: وقتی آن را نزدیکتر میبرید، کوچک و پرنور است؛ وقتی آن را عقب میکشید، کمنورتر اما پهنتر میشود—و در این سناریو، پرتوی پهنتر برنده شد.
هنوز یک چالش باقی مانده است. طولانیترین شبیهسازی تنها ۱۴۵ میلیثانیه از این رویداد را پوشش داد و اجرای همین مقدار هم ۵۹ روز طول کشید؛ بنابراین هنوز هیچکس نمیداند که آیا این قطعات به صورت ایمن پراکنده باقی میمانند یا دوباره کنار هم جمع میشوند و جسم خطرساز دیگری را میسازند.
آیا دانستن اینکه بمب هستهای هرگز با سیارک برخورد نمیکند، نظرتان را درباره باورپذیر بودن این روش دفاعی تغییر میدهد؟
@wikispace 💫
8
4August 23, 2026 1.7K 7
