پاییز امسال، خانمی که در حال نوشتن یک مقاله برای نیویورک تایمز بود با من تماس گرفت. او کدهای پستی را در آمازون دات کام جست‌وجو کرده بود تا کشف کند در نواحی مختلف این ایالت کدام کتاب‌ها محبوب‌اند. می‌گفت: «من عقیده دارم شما همان چیزی هستید که می‌خوانید.» پاسخ دادم: «نه. کاملاً برعکس. آدم‌ها آن چیزی نیستند که می‌خوانند. بلکه آن چیزی‌اند که در موردش نمی‌خوانند. آدم‌های عادی به‌طرز دردناکی کتاب‌هایی درمورد سلبریتی‌ها می‌خوانند. بزدل‌های منطقی درباره‌ی قهرمان‌های مرده می‌خوانند. جنازه‌های سرپا درمورد آدم‌های خوش‌بنیه، آدم‌های خنگ درباره‌ی باهوش‌ها و فقرا درمورد ثروتمندان کتاب می‌خوانند. آدم‌هایی که شبیه کوفته‌قلقلی‌اند درمورد آدم‌هایی پوست‌واستخوانی‌تر از مداد و محرومانی که زندگی شخصی‌شان معمولی‌تر از ژله‌ی انگور است کتاب‌هایی می‌خرند که شرح زندگی عیاشانی است که کشته‌ومرده‌ی خاویار و دسرهای عجیب‌وغریب با اسم‌های خارجی‌اند». زن فریاد سر داد: «وای خدا. شما حتماً درمورد این موضوع تحقیق کرده‌ین». گفتم: «بله. خوش‌شانسین که با من حرف زدین، وگرنه شرمنده‌ی عقل و شعورتون می‌شدین».
متن: نامه‌هایی به یک معلم، سم پیکرینگ (نامه‌های ساموئل پیکرینگ: معلمِ الهام‌بخشِ فیلم انجمن شاعران مرده)، ترجمه‌ی محبوبه گل‌افشانی، نشر کرگدن
#سم_پیکرینگ
@volupte
۲۹ مهر ۱۴۰۴ ۲۹۶ ۱
