جواد شادروان ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم… — موسسه انجمن هنرهای تجسمی استان مرکزی — TG.ME

✍️جواد شادروان ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم این بیت، بهترین توصیف حال و روز بسیاری از هنرمندان این شهر است؛ هنرمندانی که روزی با امید و اعتماد، چشم به مدیری دوختند که نه تنها خود را برخاسته از همین خاک و دیار می‌دانست، بلکه با عنوان دکترای تئاتر و سابقه حضور در عرصه هنر، نویدبخش روزهای روشن‌تری برای فرهنگ و هنر استان بود. انتظار می‌رفت مدیری که زبان هنر را می‌شناسد، درد هنرمند را بهتر از دیگران درک کند؛ اما آنچه در عمل رخ داد، فاصله‌ای عمیق میان انتظار و واقعیت بود. نه تنها گره‌ی از مشکلات جامعه هنری گشوده نشد، بلکه بسیاری از هنرمندان با احساس بی‌توجهی، ناامیدی و سرخوردگی بیشتری مواجه شدند. هنر این شهر سال‌هاست تشنه حمایت، برنامه‌ریزی و نگاه توسعه‌محور است. هنرمندان انتظار نداشتند معجزه‌ای رخ دهد؛ تنها می‌خواستند صدایشان شنیده شود و دغدغه‌هایشان جدی گرفته شود. اما آنچه بیش از هر چیز دیده شد، حضورهای تشریفاتی، عکس‌های یادگاری و نمایش‌های رسانه‌ای بود؛ تصاویری که شاید برای آرشیو اخبار مناسب باشند، اما هرگز جای خالی اقدامات مؤثر و ماندگار را پر نمی‌کنند. هنرمندان این شهر به خوبی می‌دانند که فرهنگ و هنر با گزارش‌های تبلیغاتی رشد نمی‌کند. هنر زمانی شکوفا می‌شود که مدیران فرهنگی خود را خدمتگزار هنرمندان بدانند، نه صاحبان آنان. شأن هنرمند بسیار فراتر از آن است که تنها در قاب چند عکس یادگاری مورد توجه قرار گیرد و پس از آن به فراموشی سپرده شود. تلخ‌تر آنکه بسیاری از فعالان فرهنگی امروز احساس می‌کنند به جای آنکه از حضور یک مدیر هنرمند بهره‌مند شوند، با مدیری مواجه‌اند که بیش از آنکه دغدغه هنر داشته باشد، دغدغه نمایش موفقیت‌های خود را دارد. در حالی که معیار قضاوت تاریخ، تعداد عکس‌ها و مراسم‌ها نیست؛ بلکه آثار ماندگاری است که در زندگی هنرمندان و آینده فرهنگی یک شهر بر جای می‌ماند. امروز پرسش بسیاری از هنرمندان این است که سهم فرهنگ و هنر این شهر از حضور مدیری که خود را فرزند همین دیار و اهل هنر می‌داند چه بوده است؟ چه اتفاق ماندگاری رخ داده است؟ کدام زخم کهنه درمان شده و کدام استعداد شکوفا گردیده است؟ هنرمندان این شهر همچنان ایستاده‌اند، همچنان خلق می‌کنند و همچنان به آینده امیدوارند؛ اما حق دارند از مدیری که بیش از دیگران با هنر آشناست، انتظار بیشتری داشته باشند. انتظاری که متأسفانه تاکنون پاسخی درخور نیافته است. تاریخ فرهنگی هر شهر، روزی درباره همه ما قضاوت خواهد کرد؛ نه بر اساس سخنرانی‌ها و عکس‌ها، بلکه بر اساس آنچه برای اعتلای هنر و کرامت هنرمندان انجام داده‌ایم.