✿ وارِنا | 𝘝𝘢𝘳ə𝘯𝘢

ای دل شکایت ها مکن تا نشوند دلدار من ای دل نمیترسی مگر از یار بی زنهار من

نرگس چشمونت زیاد جونت زیاد عمرت به دنیا چرخ فلک الهی با تو راه بیاد عمرت به دنیا... 

وطن تویی تمام ماجرای من...

همه خفتند و من دل‌شده را خواب نبرد همه شب دیده‌ی من بر فلک استاره شمرد

عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو عمر دوباره ی منه دیدن و بوییدن تو نه من تو رو واسه خودم نه از سر هوس میخوام عمر دوباره ی منی تو رو واسه نفس میخوام ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم اگه تورو داشته باشم به هر چی میخوام میرسم

سهم من از این خانه سفر بوده و عشق از خـاطـره‌هـای تـو خـطـر بـوده و عـشـق هـر بـار کـه لـمـس کـرده دسـت تـو مـرا انــگــار تــوافـق تـبــر بــوده و عــشــق

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر یادگاری که در این گنبد دوار بماند...

با تو انگار ازل همین حالاست با تو نقش فرشته کم رنگ است من که باشم در این میان که خدا  در هوای تو سخت دلتنگ است بدنت هم زمان حریق و حریر من از اعجاز تو خبر دارم در تن نازکت خدا پیداست  تا ابد من به تو نظر دارم صبر کن این تمام حرفم نیست  تو نباید دعای من باشی از خدا خواستم موافق بود میتوانی خدای من با…

چو ضحاک شد بر جهان شهریار بر اون سالیان انجمن شد هزار نهان گشت کردار فرزانگان پراکنده شد کام دیوانگان هنر خار شد ، جادویی ارجمند نهان راستی ، آشکارا گزند شده بر بدی دست دیوان دراز به نیکی نرفتی سخن جز به راست

سپاه انجمن شد به درگاه او به ابر اندر آمد سرگاه او برافراشته کاویانی درفش همایون همان خسروانی درفش گران گرز برداشت از پیش زین تو گفتی همی بر نوردد زمین به اسب اندر آمد به کاخ بزرگ جهان ناسپرده جوان سترگ سرانشان به گرز گران کرد پست نشست از بر گاه جادو پرست

ما دل شدگان خسرو شیرین پناهیم ما کشته ی آن مه رخ خورشید کلاهیم ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم صد شور نهان با ما تاب و تب جان با ما در این سر بی سامان غم های جهان با ما

من وجودی کهن کار هستم خوانده ی بی کسانِ گرفتار من یکی قصه ام تو یکی قصه ای ؟ آری آری قصه ی عاشق بی قراری قصه ی عاشقی پر ز بیمم زاده ی اضطراب جهانم ای عاشق ای افسانه ای عاشق

ای دل؛ دیگه بال و پر نداری داری پیر میشی و خبر نداری وقتی ای دل؛ به گیسوی پریشون میرسی خودتوُ نگهدار! وقتی ای دل؛ به چشمونِ غزلخون میرسی خودتوُ نگهدار… خودتوُ نگهدار…

مشنو اى دوست كه غير از تو مرا يارى هست يا شب و روز ، شب و روز به جز فكر توام كارى هست به كمند سر زلفت نه من افتادم و بس كه به هر حلقه‌ی موييت گرفتاری هست

من با رخ چون خزان، زردم بی تو تو با رخ چون بهار، چونی بی من...؟!