داشتم از اورژانس رد میشدم، یه آقای نسبتا جوانی پرید جلوم و خواهش کرد یک دقیقه وایسم تا حرفشو بزنه.
گفتم بفرمایید چی شده؟
گفت خانمم یه کنسر داره که خیلی پیشرفت کرده، به ما گفتن اگر قرار باشه جراحی کنن فقط توی این بیمارستانه.
ظاهرا توی تریاژ بهش گفته بودن اورژانس شلوغه و ممکنه تا فردا بهش تخت نرسه.
وسط حرفاش با یه حالت درماندگی و خجالتطور گفت من توی فلان شهر یه هتل پنجستاره دارم به اسم فلان. هر وقت اومدی قدمت روی چشم ...
گفتم واقعا کاری از دست من برنمیاد. سیستم تریاژ کارشو خوب انجام میده و من نمیتونم ترتیب بستری کسی رو عوض کنم. ولی اون لحظه چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد، این بود که آدمها وقتی به آخر خط میرسن چقدر مستأصل میشن.
اینجا خیلی وقتا آدمایی رو میبینم که واضحا مشخصه پول نتونسته کمکی بهشون بکنه، از سراسر ایران ارجاعشون میدن که برو ببین فلان استاد میتونه براتون کاری انجام بده.
من همچنان معتقدم هیچ قدرتی بالاتر از علم نیست.
اگر روزی مشکلی برای خودم یا یکی از عزیزانم پیش بیاد، قطعا انتخابم همین اساتید اینجا هست که نه مطب دارن و نه بیمارستان خصوصی.
(پن: به ایشون هم کامل توضیح دادم که کارش به بهترین نحو انجام میشه، فقط باید لود بالای اورژانس رو تحمل کنه)
_Haloby_
@utmeds
265
64
20
11
5August 30, 2026 7K 85
