ׅ ᯏ ׄ ֢֢ ℝ𝗈𝙮𝖺𝗅 ʀᴇɢɪᴏɴ

- هیچکدوم از ما ومپایر به دنیا نیومدیم. هممون انسان‌های عادی بودیم. تنها چیزی که باعث شد الان انقدر با انسان‌های دیگه متفاوت باشیم، این بود که با خون ومپایر توی بدنمون مردیم

گاهی حقیقت، چیزی نیست که باید پیدایش کنی؛ چیزی‌ست که باید جرئت روبه‌رو شدن باهاش رو داشته باشی.
الیسیان؛ جایی که مرز میان عشق، دروغ و حقیقت اونقدر باریکه که شاید دیگه نتونی تشخیصشون بدی.

زانو نزد، می‌گن از غرور بود یا که عشق. فرقشون؟ هیچ کس نپرسید.

-شاید فقط باید قبول کنی.

تهیون نگاه تمسخر امیزی به زن انداخت.

-می‌فهمی چی میگی رز؟ اون‌ها می‌خوان انسان‌ها رو نابود کنن. بومگیو جزو همون انسان‌هاست

Somewhere beneath the berry bushes, a little secret has been waiting

روی زمین می‌شینم و سرمو انقدر به میز می‌کوبم که گوشه‌ی شقیقه‌م پاره می‌شه و پرونده‌ی زیر دستمو با خونش رنگی می‌کنه. چرا بیدار نمی‌شم؟!

اگر دوستم نداشتی، کمتر درد داشت هیونگ...

به مادرش خیره شد و با بغض لب زد:

-باید چی‌کار کنم مامان؟ دلیلی برای ادامه دادن ندارم ولی از تموم کردن همه چی می‌ترسم. کاش ‌می‌تونستی راهنماییم کنی. خیلی خسته‌ام

ماشینی با سرعت از کنارش گذشت و تنش رو لرزوند. احتمالا مرگ دردناکی در انتظارش بود اما بومگیو اهمیتی نمی‌داد. دیگه به هیچی اهمیت نمی‌داد. خیلی خسته بود.
نور چراغ ماشینی توش چشم‌هاش افتاد. با صورتی خیس از اشک خندید. انگار بلاخره قرار بود تموم بشه.

-  یونجون!
-  بعدش چی شد؟
-  یعنی چی که بعدش چی شد؟
-  چرا زنگ نزدی به پلیس؟
-  ترسیدم. اون منو دید. میومد سراغم.

- تو اشتباه بزرگی کردی. من دیگه نمی تونم تو روی بچه‌ها نگاه کنم. یونجون هم همینطور.
حالا که تن صدای تهیون فرو می‌ریخت، خشم سوبین بیرون زد. با چنگ دست بازوی تهیون
رو فشرد و خیلی نزدیک به خودش جلو کشید.
- تو باید به مقررات پایبند باشی.