در ستایش جانهایی که نبض بیدار این سرزمین بودند🥀🌑
یک ماه از روزهای تلخ و پرالتهاب گذشت، اما زمان نتوانسته است غبار فراموشی بر چهرههای معصومی بنشاند که حالا تنها عکسهایشان برای ما باقی مانده است. آنچه که در دانشگاه و در بالین بیماران، آموختهایم این است که برای هر تپش قلب و برای هر دم و بازدم انسانها بجنگیم، اما این سی روز، شاهد بهتزده صحنههایی بودیم که با تمام آموختههای اخلاقی و انسانی ما در تضاد بود.
چگونه میتوان از حیات و زندگی سخن گفت و در عین حال در برابر گرفتن ناعادلانه جانهایی که هنوز در آستانه رشد و در اوج صلابت بودند، سکوت کرد؟
واقعیت تلخ و غمبار این است که میان آنچه ما به عنوان محافظان سلامت جامعه میخوانیم و آنچه در خیابانها بر سر این مردم آمد، شکافی عمیق و دردناک وجود دارد.
دردآور است که میبینیم در پاسخ به ابتداییترین فریادها برای حق زندگی آرام، به جای شنیدن و مرهم نهادن، زبانی جز خشونت و داغدار کردن خانوادهها به کار گرفته نشد. نمیتوانیم چشمانمان را بر این حقیقت ببندیم که زخمهای وارد شده بر پیکر این ملت، تنها جراحتهایی فیزیکی نیستند؛ اینها جراحتهایی بر روح و روان یک نسل است که به جای داشتن فرصتی برای ساختن آینده، ناچار شد شجاعتش را در میانه خون و اشک به اثبات برساند.
شاید در میانه این حجم از اندوه، کلمات کوچک و بیاثر به نظر برسند و زمزمههایی به گوش برسد که نوشتن و گفتن چه سودی دارد؟. اما حقیقت اینجاست که در دنیای سکوتهای تحمیلی، ثبت این درد، خود نوعی ایستادگی است. کلمات، پناه آخر ما برای حراست از حقیقتی هستند که مصلحتسنجیها میخواهند آن را به مسلخ فراموشی ببرند. ما مینویسیم تا یادمان بماند که چه بر سر رویاهایمان آمد، مینویسیم تا تاریخ گواهی دهد که ما تماشاگر محض نبودیم و کلام ما، پیوند ناگسستنی دانشجو با خیابان و فریادهای برحق مردم است.
ستایش ما نثار نسلی است که ترجیح داد بایستد و هزینه سنگین آگاهی را بپردازد، اما تسلیم سکوت تحمیلی نشود. ضمن سوگواری برای تکتک آن جانهای گرانبها، اعلام میکنیم که رسالت ما تنها در میان جلسات علمی و مطالعه خلاصه نمیشود؛ رسالت واقعی ما ایستادن در کنار مردمی است که برای ابتداییترین حق زندگی، چنین بهای گزافی پرداختهاند.
پیش از آنکه دانشجو یا پژوهشگر باشیم، جزئی از پیکره این جامعه هستیم و وقتی این پیکره غرق در خون و لبریز از فریاد است، تماشاچی بودن، سردترین نوع خیانت به سوگندهایی است که یاد کردهایم.
یاد عزیزانمان همواره چون چراغی در مسیر تاریک این روزها باقی خواهد ماند و ما عهد میبندیم که هیچگاه اجازه ندهیم حقیقت این شجاعت زیر سایه پردهپوشی، رنگ ببازد.
اعضای دانشجویی مرکز پژوهشهای علمی و فناوری دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران
Forwarded fromمرکز پژوهشهای علمی و فناوری دانشجویان
21
3February 7, 2026 921 4
