تراژدی؛

من از پایان ها بیزارم؛ از اخرین قسمت ها، اخرین روزها، اخرین خاطره ها، اخرین بارها، از تمام شدن سال، رابطه ها و ادم ها، حتی وقتی پایان زیباست، باز هم پایان است و من از پایان ها متنفرم.

مرا خواب خوش است و سنگ بودن خوش‌تر ز خواب، آنگاه که جهان در تباهی و ننگ می‌گذرد ندیدن و نشنیدن، چه سعادت بزرگی‌ست پس بیدارم مکن. هان، آهسته سخن بگو؛

شکوفه در اومده از درخت قلبم، هی عجب زمستون داغیه فهمیدم دل خوش نکنم به این رویش به قول ونگوک، غم همیشه باقیه دنبال دلیل آخر میگردم هی برمیگردم شاید پیداش بشه شاید فقط میخوام توو چشماش نگاه کنم بگم دروغی بیش نیست اگه ادعاش بشه، نمیدونم شاید هم موندم سفید شد جهان همون چشم ها همه چیز شد برام کنارمون رش…

ابهام همیشه نشونه‌ی ندونستن نیست؛ گاهی شکلی از فرار از مسئولیت انتخابه؛

من دیگر نه آن منم کوهی مویانم من کوهی از رگ به خود پیچانم مگر کوه هم دل دارد؟ کوه خیلی هم دل دارد؛

[media, no text]

کافمون وایب شرقی غمگین میده؛

اینجا ایرانه یه گربه ی هفت هزارساله که زندست تا وقتی که نفت خام داره اینجا چهار فصله ولی تو دل مردمش فقط برف زمستون رو سرمایه داره اینجا آیینه ها تو رو به تو نشون نمیدن ببین گربه من رو به کجا کشونده میگم مردم همه توی رویاهاشون قدم میزنن تقدیر رو واسه همدیگه رقم میزنن اینجا چوبه ی داره تنبیه انحراف و…

گله نکن از من چرا تک می پری گله نکن از من چرا سخت میگذری چرا داری از قصد راه رو کج میری تو هم اگه جای من باشی بهم حق میدی گله نکن از من چرا تک می پری گله نکن از من چرا سخت میگذری چرا داری از قصد راه رو کج میری تو هم اگه جای من باشی بهم حق میدی گله نکن از من اگه رو صورتم خط دارم مینویسم همیشه و اصول…

افسوس واسه تو ای دل ساده که هر کسی واست عقده ای فرستاده هر کی که اومد جلوت گفت دلسوز توئه حالا می بینی باعث غم امروز توئه تو می خواستی زیر پرچم هیچکس نری به هر سیاست پستی تو نیشخند زدی نگاه ها رو صدای تو شدن بیشتر شدید ولی جوری که هستی تو رو هیچکس ندید تیغ رو بکش فکر نکنم خونت از رگ بیاد وقتی حتی ما…

کف آسفالت صافه ولی ترک داره مثل دل منه که غم ها رو یدک داره اینجا قوانینی داره که بی تبصرست نگاه ها شلیک میشه بهت از قرض ممکنه آرزو هات ، توی حباب بمونن تا وقتی سنگ قبرت رو با گلاب بشورن اینجا غریب نوازن به طرز فجیعی اگه تک بپری میگیرتت ترس عجیبی مهمترین چیز اینه تو باید زنده بمونی ولی ما اون گوشه و…

این یه جنگه بین منو عقاید مردمم رنگ قلم رو ورقه فواید درد و غم همه اشعار میره به حساب سرگذشت یه بیت مینویسم یه کتابه ترجمش بنویسم از زخم زبون های خونواده يا از ناخالصی هایی که موجود تو نژادت تو من رو دیدی تو خیابون سرم پایینه سلاح من قلمه همه خطرم با اینه پاهام سنگینه میبینم روزی رو که نوک خنجر تو ه…

اون سنی که باید دنبال رابطه کوتاه مدت میبودم خودم رو حروم کسایی کردم که ادعای رابطه بلند مدت داشتن، حالا که تو سن و شرایطی‌ام که باید به یه رابطه جدی فکر کنم نه از کسی خوشم میاد، نه حوصله آشنایی دارم، فصل جدید زندگیم فرسودگی عاطفیه.

چنل رو زدم احساساتمو بیان کنم، ولی تو جایی که مال خودمه هم سخته برام بگم از احساسم؛ دمی از هر دم... با آهنگ روا می‌شه. 🖤