Tʜᴇ Nᴇᴏɴ Oғ Rᴏᴏᴛs ᴏғғɪᴄɪᴀʟ

فرد به کلاسش رفت. "بسیار خب بچه ها..." که ناگهان قلدر کلاس، جوزف،‌ که مانند ارباب و رعیت با همکلاسیانش برخورد میکرد، با آریانا که یک هنرجوی ایرانی_آمریکایی بود، زد و خوردی را شروع کرد.
پدر و مادر آریانا، هر دو در سومین دهه زندگیشان به نیویورک مهاجرت کردند. اما مهاجرت نیز تاثیری در حال آنها نداشت و همچنان با فقر دست و پنجه نرم میکردند.
آریانا دوستی نداشت، اما مورد قلدری نیز قرار نمیگرفت و بلد بود از خود دفاع کند. و همین تنهایی اش موجب شد تا به کاغذ های پدرش که کارمند بانک بود پناه ببرد و در اوقات فراغتش، نقاشی بکشد.
کاملا برخلاف جوزف، که پدرش یک یهودی_انگلیسی بود و نفوذ زیادی در بانک شهر داشت.
جوزف، مدادش را که کاملا تیز کرده بود به سمت آریانا نشانه گرفت و با تمام قدرت، مداد را به شانه او زد.
معلم، اندکی قبل از این ماجرا در دفتر مرد خسیس بود و در حال بحث و مناظره درباره حقوقش بود‌.

او تصور میکرد که به محض فراهم شدن شرایط، خواهد ماند. اما هنوز کارهای زیادی باقی مانده بود و همین کارهای ناقص مانند دستی غول پیکر ،فرد را به عقب هل میداد.
فرد صبح سه شنبه برای آخرین بار، به تنها جایی رفت که احساس میکرد به آن تعلق دارد‌. آموزشگاه.
بدون هیچ تدارکاتی، بدون هیچ اطلاعی، کاملا سرزده و بی خبر؛ نزد هنرجو هایی رفت که آنها را مانند فرزندانی که هیچوقت نداشته بود، دوست داشت.
در ابتدا به سراغ دفتر مدیر رفت. مردی خسیس، خودخواه و ظالم بود. تا مرحله ای که در آن باید تکه ای کاغذ را امضاء میزد کار خوب پیش رفت.
اما زمانی که حرف از مراسم خداحافظی شد، اخمی بدشکل بر صورت مدیر نشست و فرد را تحقیر کرد. مراسم او را مسخره خطاب کرد و او را مجبور کرد با بودجه خود این کار را انجام دهد...