آدم شبیه یه مسافره با یه چمدون پر از خاطره. اولش فکر میکنه هرچی بیشتر با خودش داشته باشه، بهتره؛ اما یه جایی میفهمه وزن بعضی خاطرهها دیگه اجازهی ادامه دادن نمیده. درست مثل فرودگاه، زندگی هم برای بار اضافه ازت هزینه میگیره. پس گاهی باید چیزی رو جا بذاری؛ حتی اگر زمانی تمام دنیات بوده.
