...
#نو_به_نو
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
| ۵ |
از آغاز روتکو، روحیه‌ای درونگرا و عارفانه، نسبت به بیان تصویری داشت. او به همراه "استیل" و "نیومان" در مکتب نیویورک، به دنبال نوعی از بیان که بعدا با نام "مینیمال" شهرت یافت، بودند. این دسته از هنرمندان در تلاش بودند تا با انتقال احساس از ورای رنگ و اتمسفر، مخاطب را به جای تحرک، به تامل هدایت کنند و آثارشان به قول روتکو "مأمن آرامی برای جلوه گاه تامل" باشد.
روتکو در مصاحبه با "سلدُن رادمن" می‌گوید: "من به بیان احساسات انسانی، تراژدی، خلسه، روز حساب و نظایر آن علاقمندم و این حقیقت که بسیاری از مردم هنگام مشاهده‌ی آثارم از خود بی خود می‌شوند و اشک سرازیر می‌کنند، نشان از آن دارد که من مبیّن آن احساسات اصیل انسانی‌ام. مخاطبینی که در مقابل آثار من اشک به چشم می‌آورند، همان تجربه‌ی مذهبی را تداعی می‌کنند که من هنگام آفرینش آثارم تجربه کرده‌ام".
.
در پرده‌ی نقاشیِ "مركز زرد"، او رنگ روغن را با تربانتین رقیق و آن را به روی بوم، به قالبی محو منتشر می‌کند و به دور از هر گونه دورگیری مشخص، لبه‌های اشکال را در هم فرو می‌برد؛ به این ترتیب روتکو فرم هندسی مستطیل و یا مربع را از صورت مادی نخستین به درآورده و به آن جلوه‌ای روحانی و اسرارآمیز می‌بخشد. با رهانیدن فرم از جلوه‌ی جسمانی و تجزیه آن در درون شکلی دیگر، پرده‌هایش را به مرز «استعلا» نزدیک می‌کند و همراه با آن مخاطب را نیز در این تجربه‌ی عارفانه سهیم می‌سازد.
متن: #مهدی_حسینی
گرافیک: #مهدی_فدوی
عکس: #مهناز_صحاف
*
مارک راتکو (۱۹۷۰ - ۱۹۰۳)
شماره ۲ (مرکز زرد)
رنگ روغن روی بوم
۱۷۳ * ۲۸۹ سانتی‌متر
۱۹۵۴ م
مجموعه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca
14 марта 2020 г. 6,4 тыс. 28
