ନିଜ ଭିତରେ ଜଳିବା ଅର୍ଥ କଣ ! ଏ ଏକ ଅବୁଝା କଥା। ସହଜରେ ବୁଝି ହୁଏନି କିମ୍ବା ବୁଝାଇ ବି ହୁଏନି। ମଣିଷ ଏମିତି ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ଜଳୁଥାଏ, ପ୍ରତିଥର ନିଜ ଭିତରେ। ହେଇପାରେ ଜଳିବା ରେ ହିଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ଥାଇପାରେ। ଦୁଃଖ ବି ଥାଇ ପାରେ। ଯନ୍ତ୍ରଣା ବି ଲୁଚି କି ଥାଇ ପାରେ। କିଛି ଗୋଟେ ତ ଅଛି। ସେଥି ପାଇଁ ତ ମଣିଷ ଜଳି ଚାଲିଛି। ଜଳିବାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ଇତିହାସ। ଇତିହାସର କେଉଁ ଗୋଟେ ଭୁଲ, କେହି ଜଣେ ଚରିତ୍ର କିମ୍ବା କିଛି ଗୋଟେ ସମୟ। ମଣିଷ ପାଇଁ ତ ଏତକ ଦାୟୀ, ଆଜୀବନ ତାକୁ ଜାଳିବା ପାଇଁ। କିଏ କଣ କେବେ ଚିନ୍ତା କରି ପାରେ ବର୍ତ୍ତମାନର ସମୟ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଅଭିଶାପ ପାଲଟି ଯାଇପାରେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁବେଳେ ମଣିଷ ପାଇଁ ଠିକ୍। ସେ ଯାହା କରୁଛି ଠିକ୍, ଯାହା କହୁଛି ଠିକ୍ - ମୋଟାମୋଟି ସେ ଠିକ୍ ବୋଲି ହିଁ ଧରି ନିଏ। ବାସ୍ ଏଇଠି ସେ କରି ବସେ ଗୋଟେ ଭୁଲ। ଯେମିତି କଳା ଚଷମା ପିନ୍ଧିଲେ ଦୁନିଆ କଳା ଦିଶେ, ସେମିତି ନିଜ ଜାଗା ରେ ଠିଆ ହେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ ସବୁ ଜିନିଷ ଠିକ୍ ଦିଶେ। ଅନ୍ୟ କାହା ସ୍ଥାନରେ ଠିଆ ହେଇ ସେ କେବେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ନଥାଏ। ମଣିଷ ସେମିତି ଯଦି କରୁ ଥାଆନ୍ତା, ବୋଧ ହୁଏ ମଣିଷର କିଛି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ନ ଥାଆନ୍ତା। ନିଜ ଭିତରେ ତିଳ ତିଳ ମରିବା ଟା ବାହାରୁ ସବୁବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ। ମୁହଁ ରେ ସବୁବେଳେ ହସ ରଖୁଥିବା ପିଲାଟା ବି ଭିତରେ ଭିତରେ କାନ୍ଦି ପାରେ। ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ପାରେ। ଏ ଜଳିବା ର ନିଆଁ ନଥାଏ କି ଧୂଆଁ। କେବଳ ପୋଡ଼ି ନଷ୍ଟ କରି ଚାଲି ଥାଏ ଜୀବନ। ଏ ଜଳିବା ଆଦୌ କ୍ଷୀଣସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ। ଆଗ୍ନେୟଗିରି ର ଲାଭା ପରି ଟପ୍ ଟପ୍ ଫୁଟୁ ଥାଏ ଜୀବନ ଭିତରେ। ଭାରି ଅସହଜ। ଅବୋଧଗମ୍ୟ ବି। ବୋଧ ହୁଏ ସେଥି ପାଇଁ ଅନେକ କାଳଜୟୀ ସାହିତ୍ୟ ରଚନା ଏଇସବୁ କାରଣ ଯୋଗୁଁ ସୃଷ୍ଟି। ଅନେକ ଗଳ୍ପ ନିଜ ଭିତରର ଜଳିବା ପାଖରୁ ସୃଷ୍ଟି। ମୋତେ ଲାଗେ ମଣିଷ ସଂସାରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରହସ୍ୟମୟ ପ୍ରାଣୀ। ନା ମଣିଷ କାହାକୁ ସହଜରେ ବୁଝି ପାରେ , ନା ମଣିଷକୁ କିଏ ସହଜରେ ବୁଝି ପାରେ। ଏଇ ବୁଝା ଅବୁଝା ଜୀବନ ଭିତରେ ଜୀବନ ଚାଲିଛି। ଅନେକ ଗୁଡା ସୁଖ,ଦୁଃଖ,ପ୍ରେମ ଏଇ ସବୁ ନେଇ। ଯାହାକୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କରି ପାରିନି, ତାକୁ ହିଁ ଭୋଗି ଚାଲିଛି ଜୀବନଯାକ। ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଭାବେ ମଣିଷ ନିଜ ଭିତରେ ଜଳିବାର ଅଳ୍ପ ଟିକେ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ନିଜେ ଜଳିଲେ ହିଁ ତ ନିଜକୁ କେବଳ ବୁଝି ହୁଏ। ଯାହାର ମନ ପୋଡ଼ିନି ସେ କାହୁଁ ବୁଝିବ ପୋଡ଼ା ମନର ବେଦନା। ତେବେ ଏ ସବୁ ପରେ ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ କେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେନି ଯେ ' ଏ ସବୁ କାହିଁକି ?'। ଆଉ ଏଥି ପାଇଁ ମୋ ଉତ୍ତର ରହିବ ଏଇଟା ହିଁ ଜୀବନର ଅନ୍ୟତମ ସୋନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ। ଆଖି ଥାଇ ଯଦି ଆପଣ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଆଖି ନିରର୍ଥକ। ହସ ଲୁହ ଉଭୟ ସମାନ ବୋଲି ମୋତେ ଲାଗେ। ଦୁହେଁ ଆମ ଭିତରୁ ସୃଷ୍ଟି। ତେଣୁ ସେଥି ଭିତରୁ ଜଣକୁ ଭଲ ପାଇ ଆଉ ଜଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିବି କେମିତି !! ଜଳିବା ହିଁ ଜୀବନ। ହସିବା ହିଁ ଜୀବନ। ଓଠରେ ହସ ଥାଇ ହୃଦୟରେ ଜଳିବା ବି ଅନ୍ୟ ଏକ ଜୀବନ। ଏଇଟା ଲେଖିଲା ବେଳକୁ ରାତି ଗୋଟେ ଆଠ। ଏତେ ରାତି ରେ ଏଇ ସବୁ କଥା ମୁଣ୍ଡକୁ ଢୁକେ। ବଡ଼ ଗଭୀର କଥା ଇଏ। ଜୀବନକୁ ସହଜରେ ବୁଝି ନଥିଲେ, ଏ ଜିନିଷ ବୁଝିବା କଷ୍ଟକର। ଏ ଲେଖା ପଢ଼ି ଯେ ସମସ୍ତେ ବୁଝିବେ ତାହା ବି ମୋର ବିଶ୍ବାସ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ବୁଝିଲେ ତାହା ହିଁ ମୋର ସାର୍ଥକତା।
5
