به دفعات گفتهاند: "چرا در اینستا و تلگرام و لینکداین، درباره موضوعات فلسفی یا حِکَمی یا دینی مینویسی؟ اینستا که جای موضوعات جلف و زرد است، تلگرام مال موضوعات سیاسی است و لینکداین برای موضوعات کاری"
پاسخ سرراست است و نکتهای است از فلسفه تکنولوژی: شبکههای اجتماعی بازارهای پیاماند؛ هرکس پیامی برای فروش یعنی جلب توجه دیگران میگذارد و ارز رایج هم لایک و فوروارد و فالو کردن است.
بازارها ذات ندارند یعنی روی پیشانیشان ننوشته که ذاتا، ماهیتا یا اصالتا، بستر خرید و فروش چیز خاصیاند. روزگاری در بازار تهران، نعل اسب فروخته میشد و حالا فروخته نمیشود؛ روزگاری در بازار تهران، ابمیوهگیری فروخته نمیشد و حالا میشود.
بازارها به شکل چیزهایی درمیآیند که در آنها فروخته میشوند و اینکه چه چیزی در بازاری فروخته شود، امری تاریخی، اجتماعی، سیاقمند و امکانی است نه امری ماهوی، ذاتی یا ضروری.
من محتوای فلسفی و حکمی عرضه میکنم، دیگری میز شام یهویی الان، دیگری عکس طبیعت، دیگری شوخیهای زشت، دیگری محتوای جنسی، دیگری گلهای زیبای فوتبال، دیگری غرغر شخصی، کاری یا سیاسی. هر کس به حال خویش است، کل حزب بما لدیهم فرحون.
و طرفه آنکه به یمن محتوای شخصیسازیشده بر پایه هوش مصنوعی، فید خودکار شبکههای اجتماعی برای هر کس آینهای از شخصیت و تمنای اوست. عمده فید خودکار من روانشناسی، موسیقی ایرانی و کلاسیک و گلهای فوتبال است، چون پیشتر بیشتر اینها را دیدهام. فید خودکار شما چیست؟
هر چیز که در جستن آنی، آنی.
February 28, 2025 1K 11
