همچنین محصولات موضعی بسیار زیاد جهت پوست مختلف چرب و خشک وجود داره از شوینده تا رطوبت بخش ها این ها رو از کجا باید مطالعه کرد؟
در دانشگاه ما هم مثل اکثر جاها این مطالب آموزش داده نمیشه و و تعدادی از اساتید حتی نسخه هارو نمیذارن ببینیم و نمیگن چی مینویسن و صرفا همون دارو های روتین ک در کتاب هم هست گفته میشه فقط به ما در حالی که مثلا یک درمان درماتوفیتی کلی خودشون نسخه های متنوع مینویسن و به ما فقط آزول دادن گفته میشه و تربیتافین
پاسخ
برای بررسی داروها و محصولات موضعی منابع مختلفی وجود دارد. برای یادگیری نحوه تجویز مسیرهای مختلفی وجود دارد.
پس از شناسایی بیماریها و عوارض مختلف پوستی باید شکلهای دارویی مختلف و ترکیبات آنها را شناخت.
ابتدا بهتر است از مطالعه ساختار پوست، آناتومی و بافتشناسی آن شروع کرد.
پس از این مورد، میتوان با مراجعه به متون تخصصی حوزه فارماسیوتیکس، ساختار، تشابه و تفاوتهای شکلهای دارویی مختلف را فراگرفت. در این مورد احتمالا کتابهای زیر (فصل های مرتبط با پوست) کمک کننده باشند:
- Aulton’s Pharmaceutics
- Voigt's Pharmaceutical Technology
- Practical Pharmaceutics
در مرحله بعد باید به شناسایی ترکیبات موثر و اجزای کمکی (اکسیپیانت) پرداخت. در این باره منبع زیر کمک کنندهتر است:
- Handbook of Pharmaceutical Excipients
با توجه به این که بسیاری از محصولات مورد استفاده در بیماریهای پوستی در حوزه محصولات آرایشی و بهداشتی (کازمتیک) قرار دارند، شناسایی ترکیبات موثر در کازمتیک میتواند مهم باشد. برای این مورد، منابع مختلفی وجود دارد. مهمترین آنها سایت INCIDECODER هست.
توصیه نمیشود فهرست محور بررسی شوند، بلکه باید مبتنی بر کیس بررسی گردند. میتوان براساس کیسهای واقعی که وجود دارند، یک سناریوی مناسب طراحی شود. این سناریو شامل سن، جنس، نوع ضایعه، علت و هرچیز دیگری که در نسخهنویسی ممکن است مفید باشد، است.
سپس سناریو با داروهای مختلف تحلیل گردد. مثلاً اگر ضایعه حاد باشد یا مزمن، اگر پوست مرطوب یا چرب باشد یا خشک، برای هرکدام یک درمان اصلی و یک درمان کمکی توصیه گردد. اینطوری میتوان از آموختهها بهتر استفاده کرد.
نتیجه:
یادگیری داروهای پوستی باید کیسمحور، تحلیلمحور و تصمیممحور باشد.
یعنی ابتدا یک سناریوی واقعی طراحی شود، سپس ضایعه تحلیل گردد، بعد داروی اصلی و کمکی انتخاب شود، و در نهایت پایه مناسب تعیین گردد.
این روش باعث میشود آموختهها از سطح حفظکردن به سطح تصمیمگیری بالینی ارتقا یابد.





