سالها پیش با خودم میگفتم تا وقتی چنین فامیلی دارم، از دنیا چه میخواهم؟
گذشت زمان نشانم داد که حتی دیدن یک لبخند واقعی روی لبم، آزارشان میدهد.
دست کشیدم و گفتم فداکاریِ دایرهی بیرونی مهم نیست، آغوش پدر و مادر هست.
پناه بردم به سایهی پدر و مادر...
اما روزگار یادم داد که درد من، حتی به اندازه یک سایه برایشان اهمیت ندارد
در دنیای آنها، تنها چیزی که اصالت دارد، خودشان هستند.
اینجا هر کسی فقط درگیرِ خودش است.
6September 6, 2026 103
