اگر شیعهای خود را در برابر جوانی اسرائیلی یا روستایی اسرائیلی یا مسلحی اسرائیلی یا وضعیت اجتماعی-سیاسیای اسرائیلی ببیند؛ این شیعه از طریقِ دولتش یا از طریقِ فرقهاش یا خودش دو راه بیشتر ندارد: یا در برابر این چالش تسلیم شود و یا با آن مبارزه کند. تسلیمشدن یعنی در برابر این اسرائیل سر خم کند و آلت دست این نیروی بزرگ در منطقه شود که نتیجهی آن فساد و کوتاهآمدن است. بیگمان بیشتر شیعیان این را نمیپذیرند. هیچکس نمیتواند امتی را وادار کند که در فساد سقوط کند و از بین برود. بنابراین، تنها راه پیش روی شیعه در ۲۵ سال آینده مقابله با این چالش است. این مقابله پاسخی تمدنی است. باید سطح روستاهای خود را تا سطح روستاهای اسرائیل بالا ببریم؛ سطح جوانانمان را تا سطح جوانان اسرائیل؛ سطح سلاح و تفکرمان را تا سطح سلاح و تفکر اسرائیل. این کار در منتهای سختی است. اما کاری است که باید صورت بگیرد؛ هر اندازه هم که سخت باشد. تصور من این است که در این ربع قرن شیعه نخبهی مسلمانان و عرب خواهد شد. شیعه در این ۲۵ سال آینده در نتیجهی وجود دشمن اسرائیلی نقش تاریخی خود را بازپس میگیرد؛ نقش تاریخی خود را در هدایت عربها و مسلمانان به سوی پیشرفت و تمدن بازپس خواهد گرفت. من شخصاً به آیندهی شیعه خوشبین هستم و به اذن خدا بر این اساس کار خواهم کرد.
[آنچه خود گفت]
روایت امام موسا صدر از زندهگی و اندیشههایش
در مصاحبه با مُنیٰ مکی
یک سال پیش از ربودهشدن (سال ۱۳۵۶)
#بازگفت
