Келин қизим
12—қисм
Муяссар қайнонасининг қўлига телефонни тутқазар экан овоз кучайтиргични ёқиб қўйди.
—Исмоил, нима бўлди, болам? Лола нега кетиб қолди?
—Ассалому алайкум, бувижон, узр сизни ҳам безовта қилдик. Ўзидан ўзи жанжал қилиб кетиб қолди. Тайинли гап йўқ.
—Майли, сиқилма, ўзимиз бориб олиб келамиз.
Исмоил уят аралаш айтган қайтарди
—Ўзим бораман, буви. Футбол кўраётгандим, ундан кўра болага қаранг, деб телевизорни ўчираверди. Биласиз-ку, фақат футбол кўраман ўзи. Униям чемпионатлар бўлса. Ишларимни эрта битириб қайтгандим. Шу, кўргандек қилмади. Бақириб, сўкиб юбордим... Ўзи келмаса, йўқ бўлиб кетсин, қизимни соғиндим..
Умрихон бир лаҳза сукут сақлаб, кейин жавоб берди.
— Энди оғирроқ бўл, болам, чиққан қиз чиғириқдан ташқари, бир-икки кун онасиникида турсин, таъзирини есин, ўзи келади. Ундан кўра уйга кел. Шу ерда буванг, даданг билан бирга томоша қиласизлар. Йигит киши сал қаттиқроқ туриши керак. Шундай дейману Лолани биз ҳам йўлга сололмадик, болам.
Муяссар сиқилиб, ўтиргани жой тополмай қолди. Қўли ишга бормайди. Иброҳимга совчиликка юриши керак эди, у ҳам қолиб кетди, ҳар соатда ўғлига қўнғироқ қилиб, келинининг қайтган-қайтмаганини сўрайди. Охири бўлмади. Умрихонни кўндириб, қудаларининг уйига йўл олди.
Қуруқ кириб бормайлик деб, нон, сархил мевалардан олдилар.
Қудалариникига ўғлининг уйлантиргандан бери биринчи келиши эди. Ҳозир ўйлаб қараса, сира кўришмабдилар. Дарвоза ёпиқ эди, анча тақиллатиб турдилар.
Бир маҳал эшик очилиб, остонада Лоланинг бувиси Анора хола кўринди. У меҳмонлар билан қучоқ очиб кўришар экан, ичкарига таклиф қилди.
—Келинглар, келинглар, кираверинглар, —деди у ўзи йўл бошлаб.
—Уйда ҳеч ким йўқ эди. Лола келганидан бери ҳар куни сайру саёҳатда булар. Бир куни тоққа, бир куни боққа, мен уй қоровулиман. Қани, марҳамат, деди кампир катта меҳмонхонанинг эшигини очиб берар экан.
Бу ўша улар совчиликка келганда илк бор Лолани кўрган уйлари эди. Хонада деярли ҳеч нарса ўзгармаган. Деворнинг икки томонига парда илинган, ўртада стол-стул, ерга гилам тўшалган, каттагина хона.
Қуда буви чой келтирмоқчи бўлган Умрихон қайтарди.
—Биз меҳмондорчиликка келмадик, қуда, ёшларни қилиб юрган ишини қаранг, —деди.
—Нимасини айтасиз, —деди Анора кейин бош чайқаб давом этди.
—Жуда қулоқсиз бўлди бу қиз. Келганидан бери айтаман; Уйингга бор, иссиқ ўрнингни совутма деб. Қани гапга кирса. Тараллабедод. Онаси ҳам шу нима деса кўнглига қарайди. Сўрасам, тайинли гап йўқ. "Эрим сўкди, ҳақорат қилди",— дейди." Ўзинг нимадир дегансан, аёл киши тилидан ейди", десам, " Ишдан келиб қизига қарасин, бола фақат менга керакми? "—деб жаҳл қилади. Сизлардан ҳам уят бўлиб кетди.
Умрихон қудасининг гапини бўлмай тинглади. Сўнг секин гап бошлади.
—Невара қизингиз жуда ҳам қайсар экан. Бу одат охири ҳалокатга олиб боради. Шайтон қайсарлик билан Яратганнинг даргоҳидан қувилди, шунинг учун ҳам бу одат иблисдан дейилади. Аёл киши итоати билан гўзал. Мана ёнимда неча йиллик келиним ўтирибди мен эгри нарсани кўрсатиб, тўғри десам, тўппа-тўғри, ойижон дейди. Ёшлар эгилувчан бўлмаса, ўзига қийин бўлади. Бу қизингизни, умуман йўлга сололмадик, уйини бўлак қилсак, энди битта эрини эплолмаяпди. Аёл киши итоатли бўлмаса, унинг ҳеч қайси фазилати кўринмайди, бор яхши одатларини ҳам қайсарлиги ювиб кетади. Энди нима бўлса ҳам ёшларни яраштириш керак. Биз келинимизни олиб кетгани келдик.
Анора бошини эгиб ўтирар, Итининг сира эгасига маълум дегандек невара қизининг характерини ўзи жуда яхши биларди. Қани энди кучи етса-ю неварасининг қўлидан тутиб, қудаларининг олдига солиб берса!
Шу вақт дарвозанинг шарақлаб очилгани эшитилди. Бошини эгиб ўтирган Анорага жон битди.
—Келишди, шекилли, вой худога шукур. Ҳозир! У амаллаб ўрнидан туриб, эшикка қараб юрди.
Кейин зинадан туриб чақирди.
—Ҳай, Сафура, бу ёққа қаранг, уйга меҳмон келди. Бироздан сўнг Лоланинг онаси келиб қудалари билан кўришди. Худди ўртада ҳеч нарса бўлмагандек самимий сўрашарди у. Бир зумда чой келтириб, дастурхонни тўлдира бошлади.
Аммо ҳамон Лоладан дарак йўқ эди.
Феруза Салходжаева
🌸🌼🩵
https://t.me/joinchat/AAAAAFU_ki2DuwdoBGuycg
85
12
6
5
4
3
1
