Келин қизим
3—қисм
Ўзбек тўйларининг завқи бошқача. Тўйдан аввалги тадорикни "Ширин ташвиш" деб номлайдиган сахийқалб эл, борини дастурхонга тўкади. Ўзбек тўйлари йил—ўн икки ой тўхтамайди, аммо кўпчилик август ва куз ойларини мўлжаллайди. Дастурхонлар ўзбекнинг ўзидек сахий қуёши шарофати билан бол томиб турган мева-чеваларга тўлади. Кунлар салқин, тунлар оромбахш бўлган бир кечада икки ёшга бахт тилаб, мамнуният билан еб-ичадилар, ўйин-кулги қиладилар. Кейин ёр-ёр садолари остида келин-куёвни кузатиб, ҳамма уй-уйига тарқалади. Бир-икки кун таассуротларини гапириб юрадилар, аммо юртга ош берган тўй эгалари ўғлининг тўйи энг яхши, энг файзли кеча бўлганини узоқ вақт эслаб юради.
Тўй тасвирлари тайёр бўлганда эса уни қариндош-уруғлар даврасида қайта-қайта кўриб қалби сурурга тўлиб ўтирадилар. Кейин ҳаммаси тугайди. Оила, рўзғор ташвишлари билан оҳиста юриб кетаётган умр карвони ўз йўлида давом этади.
Муяссар билан Азамат ҳам уч қиздан кейин кўрган ўғли Исмоилни орзу-ҳавас билан уйлантирдилар. Келинчакнинг омади бор экан; бува-бувилик пиру бадавлат хонадонга келин бўлди...
Муяссар ҳар доимгидек эрта уйғонди. Турса, янги келин ҳовлига сув сепаётган экан. Эрталабки салқинда охорли либосларда резина ичакни судраб юрган нозиккина Лоланинг уқувсизлиги бир қарагандаёқ сезиларди. Муяссар ҳовлига тушди. Унинг қўлидан шлангани озорсизгина тортиб олди, кейин ўзи сув сепишини, унга эса супуришни буюрди. Жуда секин иш қиларди у. Охири унинг бу юмуши ҳам Муяссарнинг ўзига ўтди. Кейин ошхонага кирдилар.
Нонушта тайёрлашни ўргата бошлади у.
—Буважонингиз учун броколли ва гулкаромли омлет пиширамиз. Бувижонингиз ҳам шуни ейди, ўзимизга овсянкадан каша тайёрлаймиз.
Лола индамай турар, ишни нимадан бошлашни билмасди.
Шунда Муяссар келини бу таомларни тайёрлашни билмаслигини сезиб қолди.
—Музлаткичдан тухум, сабзавотларни олинг, —деди. Кейин эса ўзи идиш товоқлар тартиб билан тахланган жавондан кичикроқ товоқ олиб, тухум чақди...
Келини оддий бўтқа ҳам тайёрлаб кўрмаган эканми, уни ҳам ўзи пиширди... Кейин тушлик, сўнг кечки таом...
Бора-бора Муяссар ҳаммасини ўзи бажараётганини сезиб қолди. Келини уқувсизмиди, ёки ўрганишни истамасмиди. Бунинг устига сира чиройи очилмас, муомала қилишни билмас, аммо шу ҳолида ҳам Исмоил уни қаттиқ севарди.
Муяссар ўғлининг кўзидаги қувонч учун ҳам келинининг кўп айбига кўз юмар экан, бора-бора умуман эрта турмай қўйган, тайёр дастурхонга уялмай келиб ўтирадиган келинига нисбатан ҳеч нарса деёлмайдиган бўлиб қолди. Ўғли эса ёрига парвона эди. Ёлғизининг қувончини кўриб келинининг айби кўзига кўринмай қоларди. "Майли, давр шуларники, давронини сурсин," —дер эди у.
***
Лоланинг келин бўлганига олти ой бўлди. Аввалига онаси-ю холаларининг қулоғига қуйгани—"Телефонингни ташлаб кет, рухсат берсалар, тутаверасан! " —деган дашном билан жим юрди. Ўн кун деганда телефонсиз, ижтимоий тармоқларсиз яшаш жуда ҳам қийин эканига амин бўлгач, турмуш ўртоғига ёрилди.
—Исмоил ака, телефон тутсам, майлими? Йигит эътирозсиз рози бўлди.
—Шуниям сўраб ўтирасанми? Албатта, ҳозир телефонсиз яшаб бўлар эканми?..
У уйига борди-ю ҳавсаласи пир бўлиб қайтди. Телефони аллақачон эгалиб бўлиб кетган, синглиси ишлатаётган экан. Қанча ялинмасин, бермади. Уйига қайтгач ҳам кайфияти кўтарилмади. Чиройи очилмай юрган кунларининг бирида Исмоил унга мўъжазгина қоғоз қути билан сим карта тутқазди. У қувончдан сакрай бошлади,
Энди ҳаётига яна маъно кирган, вақт топиши билан инстаграмнинг сеҳри оламига шўнғиб кетарди. Ўзининг наздида дақиқаларгина ўтган бўлар, аслида эса соатлар шапалоқдек қурилмага бой бериларди.
Аввалига уялиб, у-бу юмушларга қарашиб юрган бўлса, энди вужудига ўтириб қолган эринчоқлик билан, умуман иш қилгиси келмай қолганди.
Бу орада ҳомиладор бўлди-ю, худо берди. Бува-ю, бувилар, ота-ю оналар, шу жумладан турмуш ўртоғи ҳам кўп зориқтирмай берилган бу неъматдан Аллоҳга чексиз ҳамду санолар айтдилар. Энди келинчак бирор жойи оғриётганини баҳона узуккун телефонига тикилиб ётар эди.
Давоми бор
Феруза Салходжаева
🌸🌼🩵
53
11
6
4
2
1
