— Ундан кўра мени ўлдириб ташланг! — деди аччиқ билан. — Қачонгача давом этади? Бўлди қилинг-да энди!
— Тсс! — дея бармоғини бурнига қўйди Анвар ака. — Бу охиргиси. Ювмасам, уят бўларди. Мен хурсандлигимдан. У ёқдан эсон-омон келганим учун шукрона қилиб ўтирдик.
— Ўша ердан келмаганингиз яхши эди! — деб юборди Шоҳрух алам билан. — Ўзи мана шундай юришингиз сабаб уч йил дам олиб келгандингиз. Энди бир ойдан бери қайтиб келганингизни ювасиз. Бўлди-да, энди. Уйда бошқа пул йўқ. Ўзингиз бир тийин топмайсиз-у, рўзғорда борини кўчага сарфлайсиз…
Анвар ака ўғирлик билан қўлга тушган эди. Шу қилмиши туфайли уч йил қамоқда ўтириб чиқди. У қамоқдалик пайтида рўзғорнинг барча юки Шоҳрухнинг зиммасига тушди. Ўғил ўн саккизга тўлиб-тўлмай турли ишда ишлади. Рўзғорни бутлашда онасига кўмакчи бўлди. Укаларига ота ўрнида тарбиячилик ҳам қилди. Бу оғир меҳнат Шоҳрухни чиниқтирган бўлса-да, отасининг ўғирлик сабабли қамалиб кетгани унинг кўнглини ўкситарди. Гўёки бошқалар уни қўли билан кўрсатиб гапираётгандай эди. Баъзан пичир-пичир гаплар орасида отаси ҳақидаги сўзларни ҳам эшитиб қолар, бундай пайтда ер ёрилса-ю, кириб кетсам дерди. Шу сабаб отаси қайтиб келганида қанчалар қувонганди. Шу сабаб аввалига отасининг бугунгидай улфатчилиги учун ўз ихтиёри билан пул берганди. Аммо Анвар ака ҳар куни уйга кайфи тароқ ҳолда қайтарди. Шоҳрух эсини таниганидан буён отасининг аҳволи шунақа. Кўпинча рўзғорнинг юки онасининг зиммасида бўлган. Лекин Шоҳрух отам у ёқдан яхши одам бўлиб қайтган, деб умид қилганди. Йўқ, адашган экан. Отаси ичишни канда қилмабди. Аксинча, мана шу ўтган йилларнинг ҳам бадалини ундирмоқчи бўлгандай аввалгидан ҳам кўпроқ ичарди. Шундай пайтларда Шоҳрух отам қамоқда юравергани яхши экан, деган хаёлга ҳам борди. Ахир вақт ўтиши билан Анвар аканинг қамоқда эканини унутиб юборишган эди. У ҳақда гапирмай қўйишганди. Лекин отаси уйга қайтиб ҳам, ҳар куни кўчада маст юриши, кафе ва дўконлардан қарз бўлиб қолиши ён атрофдагиларнинг суҳбат мавзусига айланди. Кўпчилик Шоҳрухга ачиниб, самимий насиҳат ёки тасалли берарди. Шунга қарамай, бу гаплар Шоҳрухга оғир ботарди. Отасининг бугунги иши эса ҳаммасидан ошиб тушди. Шоҳрухнинг жони ҳалқумига келди. Уйдаги ҳамма пулни сарфлаб бўлгани камлик қилгандай отаси ўзини айбдор ҳис этмасди ҳам. Аксинча, Анвар ака ўғлига:
— Нега борасан?! Борма эди! Ўзим еб-ичдимми, ўзим тўлаб келардим! — деди. Сўнг Шоҳрухнинг «тарбиясиз»лигидан ўкиниб, унга «сабоқ» бермоқчи бўлди. Лекин Шоҳрух ўзини олиб қочди. Бу тўс-тўполондан қўшнилар ҳам бохабар эди. Шу боис Шоҳрух барчанинг ёнида изза бўлиб, ўпкаси тўлди…
Суд залида ўтирган Анвар акага қарши кўрсатилган далилларни инкор этиб бўлмасди. У ён қўшнисининг уйига ўғирликка тушган. Оёқ изи-ку, майли, аммо у доим кийиб юрадиган бош киймини ҳам тушириб қолдирганди. Бу ҳам етмагандай уни пайқаб қолган қўшнини урган. Кейин девор оша уйига ўтиб кетган. Қўшниси милиция чақиргунча, уйидан чиқиб кетган. Лекин ўғирланган пуллар хонасидан топилганди. Бу сафар ҳам уни озодликдан маҳрум этиш тўғрисида ҳукм ўқилди. Анвар ака қамоққа кетаркан буларнинг бари туҳмат эканини исботлашга уринди. Аммо бу бесамар эди. У ўзича янги режаларни тузиб, шу каби ишга ҳозирлик кўриб юрганини тан олса-да, ҳали иш бошламаганди. Шулар ҳақида ўйлаганида бу сиртмоққа қандай тушиб қолгани тўғрисида бош қотирарди. Анвар ака ўғли бундай ишга қўл уришига ишонмас, лекин барча далиллар бу ишда номусдан юраги аламга тўлган Шоҳрухнинг қўли борлигидан далолат берарди.
тамом.
Муаллиф???
🌸🌼
https://t.me/joinchat/AAAAAFU_ki2DuwdoBGuycg
Telegram
ЎЗБЕГОЙИМ КАНАЛИ
ЗАМОНАВИЙ, ХАЁТИЙ ИБРАТЛИЙ ХИКОЯЛАР КАНАЛИ.
Тошкент.
@D_Uzbegoyim
37
7
