انگار چیزی در این پیدایش مرموز و موذیانه سایه انداخته تا هیچوقت همه چیز ، خوب و ایده آل نباشد
جهان تلخ است و اصرار دارد که این تلخی از یاد نرود ، حتی بعداز خنده ای از ته دل و مکثی کوتا ؛ تلخیش رو یاداوری میکند ..
ذات این جهان مدام نمایش می دهد که هیچ چیز ماندگار نیست ، مگر رنج ..
رنج انگار سوگلی آفرینش است!
تنها چیزی که جهان با وسواس نگهداری می کند ...




