حوزه علمیه صدیقیه تربت جام: post #17579 — TG.ME

📌وقتی عامل مرگ، سبب شفا شد! ✍️🏻 مولوی ایل‌نژاد 🔻 #قسمت_پایانی الان بعد از گذشت سال‌ها، هر وقت به آن ماجرا فکر می‌کنم، بیشتر به این حقیقت پی می‌برم که همه چیز به دست الله متعال است. او بر هر کاری قادر است، چه با اسباب، چه بی اسباب و چه بر خلاف اسباب. اما واقعیت این است که انسان گاهی این حقیقت را فراموش می‌کند و چقدر به اسباب وابسته می‌شود. وقتی پول دارد، احساس امنیت می‌کند. وقتی پزشک خوبی پیدا می‌کند، خیال می‌کند نجات در دست اوست. وقتی شخص قدرتمندی در کنارش است، احساس می‌کند دیگر مشکلی ندارد. وقتی راه‌های ظاهری باز است، آرام است؛ و وقتی همه راه‌های ظاهری بسته می‌شود، گاهی تصور می‌کند دیگر هیچ راهی وجود ندارد. در حالی که مؤمن باید اسباب را بشناسد، از آنها استفاده کند، اما قلبش را به اسباب گره نزند. پیامبر ﷺ به ابن عباس رضی‌الله‌عنهما فرمود: «واعلم أن الأمة لو اجتمعت على أن ينفعوك بشيء، لم ينفعوك إلا بشيء قد كتبه الله لك، وإن اجتمعوا على أن يضروك بشيء، لم يضروك إلا بشيء قد كتبه الله عليك.» «بدان که اگر تمام مردم جمع شوند تا به تو سودی برسانند، جز چیزی که الله برایت نوشته است نمی‌توانند سودی به تو برسانند؛ و اگر جمع شوند تا به تو زیانی برسانند، جز چیزی که الله بر تو نوشته است نمی‌توانند زیانی به تو برسانند.» (ترمذی) این حدیث، انسان را از اسارت اسباب آزاد می‌کند. اما توکل به معنای ترک اسباب نیست. پیامبر ﷺ خود برای امور مختلف از اسباب استفاده می‌کرد؛ برای بیماری درمان می‌جست، در سفر برنامه‌ریزی می‌کرد، در میدان جنگ تدبیر داشت و برای حفاظت از جان مسلمانان اسباب لازم را فراهم می‌کرد. پس راه درست این نیست که بگوییم: «چون همه چیز دست الله است، پس دیگر نیازی به اسباب نداریم.» بلکه راه درست این است: اسباب را بگیریم، اما به اسباب تکیه نکنیم؛ به الله تکیه کنیم. دارو را مصرف کنیم، اما بدانیم که دارو شفا نمی‌دهد مگر به اذن الله. به پزشک مراجعه کنیم، اما بدانیم که پزشک مالک شفا نیست. کار کنیم، اما بدانیم که رزق‌دهنده الله است. تلاش کنیم، اما بدانیم که نتیجه در دست الله است. و اگر روزی همه اسبابی که به آنها امید بسته بودیم از بین رفت، گمان نکنیم که قدرت الله نیز از بین رفته است. الله متعال می‌فرماید: ﴿وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ﴾ «و هر کس بر الله توکل کند، الله برای او کافی است.» (طلاق: ۳) شاید یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما این باشد که اسباب را می‌بینیم، اما صاحب اسباب را فراموش می‌کنیم. آن روز که در خانه آن عالم نشسته بودیم، ماجرای مار برایمان فقط یک داستان عجیب نبود. برای من، آن دیدار تبدیل شد به یک درس ماندگار: گاهی الله به انسان نشان می‌دهد که قدرت واقعی در دست چه کسی است. همان چیزی که ما آن را فقط وسیله خطر می‌بینیم، در تقدیر الله می‌تواند نتیجه‌ای کاملاً متفاوت داشته باشد. در پشت همه اسباب، اراده الله قرار دارد. اسباب کار خود را انجام می‌دهند، اما مستقل نیستند و گاهی الله برای بنده‌اش دری را باز می‌کند که اصلاً انتظارش را ندارد. چنان‌که فرمود: ﴿وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا ۝ وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ﴾ «و هر کس از الله پروا کند، برای او راه خروجی قرار می‌دهد و از جایی که گمان نمی‌کند، به او روزی می‌رساند.» (طلاق: ۲-۳) آن روز از خانه آن عالم بیرون آمدیم، اما آن ماجرا در ذهن من باقی ماند. هر بار که در زندگی با بن‌بستی روبه‌رو می‌شوم، به یاد آن روز می‌افتم و با خود می‌گویم: اگر الله بخواهد، راهی وجود دارد که من هنوز آن را نمی‌بینم. پس تلاش می‌کنم اسباب را فراموش نکنم، اما امیدم را به اسباب هم نبندم؛ چرا که اسباب، هرچقدر بزرگ باشند، مخلوق‌اند و کسی که اسباب را آفریده، برای نجات بنده‌اش به اسباب محدود نیست. اگر الله بخواهد، از جایی که حتی تصورش را نمی‌کنی، راه نجاتت را باز می‌کند. 📲 انتشار دهنده خوبی‌ها باشیم. ▪️با کانال "حوزه علمیه صدیقیه تربت‌جام" همراه باشید🔻 📚 ● 𝗝𝗢𝗜𝗡 [ @sonnatweb ]  •┈┈••✾•🌿🌺🌿•✾••┈

1