🔴 حسن روحانی: اگر مردم نخواهند ۲۰ سال دیگر با قدرتهای بزرگ بجنگند، چه؟
حسن روحانی با استناد به سنت مشورت در سیره پیامبر اسلام، از شیوه تصمیمگیری درباره مسائل کلان کشور انتقاد کرده و پرسیده است چرا در تعیین مسیرهای بلندمدت و پرهزینه سیاست خارجی، نظر مردم مستقیماً موضوعیت پیدا نمیکند.
روحانی میگوید:
«پیغمبر اسلام(ص) که به مبدأ وحی وصل بود، با مردم مشورت میکرد؛ ما حاضر به مشورت با مردم و ولینعمتان خودمان نیستیم؟»
او سپس به مخالفت بخشی از ساختار سیاسی با مذاکره و توافق پرداخته و میگوید ظاهراً عدهای از «پیمان»، «مذاکره» و رسیدن به توافق خوششان نمیآید و مطلوبشان این است که طرف مقابل «تسلیم محض» خواستههای ایران شود.
روحانی البته میگوید اگر بتوان طرف مقابل را به پذیرش همه خواستهها واداشت، مطلوب است؛ اما پرسش اصلی از جایی آغاز میشود که چنین چیزی ممکن نباشد:
«اگر نشد چی؟ اگر طرف جبّار بود چطور؟ اگر طرف قلدر بود چطور؟ میگوییم ما باید ادامه بدهیم؟ تا چه زمانی باید ادامه بدهیم؟»
رئیسجمهور پیشین سپس مسئله را از سطح تاکتیک مذاکره بالاتر میبرد و به حق جامعه برای تصمیمگیری درباره هزینه یک راهبرد ملی میرساند:
«بگوییم مردم! قرار ما این است که با قدرتهای بزرگ جهانی ۲۰ سال دیگر بجنگیم؛ اگر مردم گفتند ما قبول داریم، خیلی هم خوب است برویم ادامه بدهیم؛ اما اگر مردم نپذیرفتند و راه دیگری را نشان ما دادند، آیا ما نمیخواهیم بپذیریم؟»
اهمیت این سخنان شاید در همین جابهجایی پرسش باشد. بحث فقط این نیست که مذاکره بهتر است یا تقابل؛ پرسش بنیادیتر این است که چه کسی حق دارد درباره ادامه یک منازعه طولانی و پرداخت هزینههای آن تصمیم بگیرد؟
اگر هزینه یک سیاست خارجی را مردم با جان، امنیت، تحریم، تورم و کاهش کیفیت زندگی خود میپردازند، آیا درباره اصل ادامه آن نیز نباید صاحب رأی باشند؟
روحانی در واقع مسئله سیاست خارجی را به مسئلهای درباره مشروعیت تصمیمگیری پیوند میزند: حکومت میتواند راهبردی را درست بداند، اما آیا میتواند بدون مراجعه به جامعه، پرداخت هزینههای آن را برای دهههای آینده نیز مفروض بگیرد؟
✅https://t.me/siyasat21
5
1
1
1September 7, 2026 1.6K 3
