Siavash Kamkar

هیچوقت کسایی که تو ماشین موسیقی کلاسیک گوش میدن و درک نکردم!!
‏تا وقتی شهرام شبپره هست خب چرا؟

البته شاید بتوان تا حدی بین ماشین در حال حرکت و ماشین پارک‌شده تمایز گذاشت.

یک دلیل دیگر هم وجود دارد:
‏در ضبط ارکسترال معمولاً تعداد زیادی میکروفن با فاصله‌های مختلف از سازها مورد استفاده قرار می‌گیرد. هرکدام از این میکروفن‌ها علاوه بر سیگنال اصلی، مقداری نویز ذاتی میکروفن (Self-noise)، و نویز صدای زمینه سالن را نیز ثبت می‌کنند و طبیعتاً در میکروفن‌های دورتر، نسبت صدای اصلی به صدای محیط و نویز کمتر است. فشرده‌کردن دینامیک و بالا آوردن قسمت‌های ضعیف‌تر می‌تواند سطح این نویزها را بیشتر کند.

راه‌حل ظاهراً ساده است: ولوم را زیاد کنیم.

‏اما اگر برای شنیدن آن ppp ولوم را ۱۵ یا ۲۰ دسی‌بل بالا ببریم، با رسیدن یک ff، همان Peak می‌تواند به محدوده بسیار بلند و آزاردهنده‌ای برسد.

‏راننده تقریباً هیچ‌وقت در (Sweet Spot در وسط سمت چپ و راست استریو) قرار ندارد؛ صداها با اختلاف زمانی/شدت به گوشش می‌رسند و بازتاب‌های متعدد از شیشه‌ها، داشبورد، سقف و درها نیز به آن اضافه می‌شوند.

‏سیستم‌های صوتی خفن با محاسبه می‌توانند بخشی از این مشکلات را جبران کنند، اما همچنان تصویر استریویی که صدابردار ساخته، الزاماً همان تصویری نیست که پشت فرمان می‌شنویم.

‏ضمن اینکه تطبیق مونو و استریو (Mono Compatibility) که در ماشین کیفیتش بسیار مهم‌ است.
‏در ضبط و میکس موسیقی کلاسیک معمولاً آن اولویتی را ندارد که در بسیاری از تولیدات پاپ و تجاری دارد. در اینجا حفظ یک تصویر طبیعی، عمیق و وسیع در Stereo اهمیت بسیار بیشتری دارد.

نکات زیاد دیگری هم هست ولی واقعاً هم گوشی داغ شد هم انگشتانم خسته؛

شاید هم من اشتباه میکنم، بدون مرزبندی انقلابی دیگر چیزی درست نخواهد شد!

موسیقی سنتی فقط بدرد قبرستون می‌خوره!

موسیقی سنتی به درد قبرستان می‌خورد
‏موسیقی کلاسیک اشرافی، حوصله‌سربر و بی‌مزه است.
‏اپرا مشمئزکننده است.
‏رپ موسیقی نیست.
‏موسیقی الکترونیک چون ساز واقعی ندارد، موسیقی نیست.
‏جَز یعنی هرکس هرچه دلش خواست بزند.
‏موسیقی آوانگارد فقط سروصداست.
‏و….

‏در ضمن این دوست محترم هیچ شناخت و اعتقادی به کپی‌رایت ندارد.

اگر به امسال گوش میکنید یا در یوتیوب میبینید؛ آگاه باشید برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست.

تفاوت زبان ارتباطی بعضی از اهالی نامدار موسیقی در فضای رسمی، با زبانی که در حلقه‌های نزدیک دوستان و دوستدارانشان جریان دارد، همیشه برایم عجیب و جالب بوده است.

از طرف دیگر، همیشه برایم جالب بوده که بخش بزرگی از همین زبان صریح و بی‌پرده را می‌توان در آثار ادیبان بزرگ نیز پیدا کرد؛ زبانی که قرن‌ها پیش در شعر فارسی ثبت شده، اما گاهی امروز در موسیقی انتظار مواجهه با آن را نداریم.

امیدوارم در پست‌های آینده بیشتر درباره‌اش بنویسم

#شنوکاو #بکار #رادیو_سرگذشت
@bekar_spotify
@radiosargozashtt

چند وقت پیشا به چت جی‌پی‌تی گفتم یه کار موسیقی برام طراحی کنه که تو فلان دستگاه و بیسار گوشه و فلان درجه و اینا باشه. نتونست.
‏یعنی پس خداروشکر جای منو نمی‌گیره؟ خیالم راحت؟

(«هوشواره»، به قول این اینفلوئنسر زبان فارسی که ویدیوهای جالبی تولید می‌کند)