بد اصن مِن بعد.. اصن مَن بَد.. اصن مِن بعد.. اصن مَن بَد.. چیزت را به… — ShnText — TG.ME

بد اصن مِن بعد.. اصن مَن بَد.. اصن مِن بعد.. اصن مَن بَد.. چیزت را به من نگو چیزت را به من نده با پنجره بخواب، ای سنگ جانِ من من روی یاد تو که یَله شده بر آسمان خط می‌کشم با من تراوُش روزانه‌ای‌ست که در نبود تو تکرار میشود تقصیر خواب نیست تقدیر ما تصادفی‌ست که به هیچ نمی‌ارزد... اصلا مِن بعد.. اصلا مَن بد.. گوشت روی گاز، مشروب روی میز ما چقدر غریبه شدیم که تو تحریک نمی‌شوی دیگر سیگار می‌کشی و تنت زیر زیرپوشِ سفید توری‌ات شناور است هیچ چیزت را به من نگو هیچ چیزت را به من نده لطفاً بُگذار گمان گندمِ نگات در ذهن لهجه‌دار من با شک به هستی عجین شود! اصلا مِن بعد.. اصلا مَن بد.. اینجا که شعر هیچ غلطی نمی‌کند! من هم که مست کدام شعور؟ ما همه چیز را در مَبال خانه جا گذاشیم... اطرافمان مشتی خزنده که راه به راه پوست می‌اندازند و حقارتشان را با تصور تخریبِ ما زنده می‌کنند اینجا کسی نمانده که حتی شکایتی کند... اصن مَن بَد.. اصن مَن بد.. اصن مَن بد.. هیچکس بزرگ نیست، هیچ‌چیز عمیق نیست هیچ‌کدام ما مهم نیستیم دیگر... تنها سکوت سطحیِ خاک گرفته‌ی حجم این کتاب‌هاست که زنده است زمان دروغ میگوید! تاریخ زنده نیست! مکان توهمی‌ست که ما در آن سکس می‌کنیم! چیزت را به من نگو چیزت را به من نگو چیزت را به من نده چیزت را به من نده آرام گریه کن... آرام نعره بزن... سوتینِ سیاه تو سبز می‌شود، ریشه می‌دهد من هم یواشکی در خواب تو راه می‌روم انگار نه انگار که نیستیم دیگر... آه سانفرانسیسکوی سورئالِ من آه پاریس بدنام شده آه فرانکفورت نفرینی میلان خسته، میلان تنها، کُلن کلافه بخند، بِپاش، بِشاش، بَشّاش و انزلی که جا گذاشتمش... #بد ShnText.t.me