یه ریشهیابی باید بشه چرا انقد آدما جدیدا (شاید از قبل بوده من تازه متوجهش میشم) دوست دارن عیب بذارن رو خودشون (منظورم به طور خاص کساییه که بدون عیبیابی یا تحقیق مشکلی رو به خودشون نسبت میدن) حالا مثال خاصی الان توی ذهنم نیست ولی معمولا هم مشکلات روانی رو به خودشون نسبت میدن که من افسردم، مضطربم، دو قطبیام، پارانویدم و …. چیزی که من حس میکنم در نگاه اول یک میانبره برای چیزی که توجیهش سخته ینی یک مشکلی وجود داره در زندگی که راهحل هم داره منتهی به هر دلیلی اگر من جزو دسته X باشم اونموقع قابل توجیهه که خب این یک ریشه از دید انفرادی و ایزولهاست در نگاه دوم حس میکنم بازم تاثیرات منفی سوشال مدیاست + فلانی رو دیدم خیلی مرموزه، فضاش تاریکه قرص میخوره و… منم بیام مث اون خفن باشم! (جمله بالا در عامیانه و کرینجترین حالت ممکنه نوشته شده) و خب این به نظرم بد تر از ریشهی اوله ینی طرف انقدر چیزی نداره برای ارائه در زندگیش که مجبوره اینجوری به خودش معنا ببخشه با چیزی که به خودی خود اصن معنا نداره البته این در خصوص بیماریها نیست فقط خیلی از رفتارهای دیگه یک قشری اینجوری شده ینی به جای اینکه با درک معنای وجودی رفتار کنن، برای معنای وجودی رفتار میکنن نمیدونم این به خودی خود چقدر خوبه یا نه خلاصه که اگر حس میکنین مشکل روانی دارین به پزشکش مراجعه کنین و سعی کنین درمانش کنین شاید بعدش بفهمین کجای این جهان هستین
13
3
