«اگه هر بار که یه لغت رو یادت میره، ناامید میشی، اینو بخون.»
خیلی از زبانآموزها فکر میکنن اگه یه کلمه رو امروز حفظ کنن، باید تا آخر عمر یادشون بمونه. برای همین وقتی چند روز بعد دوباره همون لغت رو میبینن و یادشون نمیاد، سریع با خودشون میگن «حافظهم ضعیفه» یا «من برای یاد گرفتن زبان ساخته نشدم». اما واقعیت اینه که مغز اصلاً اینطوری کار نمیکنه. فراموش کردن، بخشی از فرآیند یاد گرفتنه. مغز اول اطلاعات جدید رو امتحانی نگه میداره و اگه ببینه دوباره و دوباره باهاش روبهرو میشی، تازه تصمیم میگیره که ارزش نگه داشتن داره. یعنی هر بار که یه لغت رو فراموش میکنی و دوباره مرورش میکنی، در واقع داری به مغزت میگی: «این مهمه، نگهش دار.» پس فراموش کردن نشونهی شکست نیست؛ بخشی از مسیر موفقیته. حتی کسایی که امروز روان انگلیسی حرف میزنن، هزاران کلمه رو بارها فراموش کردن تا بالاخره توی ذهنشون موندگار شده. از امروز به جای اینکه از دیدن دوبارهی یه لغت حرص بخوری، خوشحال باش که یه فرصت دیگه داری تا اون رو عمیقتر یاد بگیری. هدف این نیست که هیچوقت چیزی رو فراموش نکنی؛ هدف اینه که هر بار سریعتر از قبل بهش برگردی. یادگیری زبان یه مسابقهی حفظ کردن نیست، یه بازی بلندمدته که برندهش کسیه که از تکرار خسته نشه. خیلی وقتها تنها تفاوت بین کسی که بعد از یک سال هنوز درجا میزنه و کسی که با اعتمادبهنفس انگلیسی صحبت میکنه، اینه که نفر دوم، فراموش کردن رو دشمن خودش ندونسته و فقط هر بار دوباره ادامه داده.
@ShakespeareLanguage
