همانطور که مارکوس اورلیوس میگفت، رنجِ ما بیشتر از خودِ رخدادها، از داوریهای ما دربارهی آنها ساخته میشود. سنکا هم یادآور میشد که انسان نه با راحتی، بلکه با فشارِ مصیبت شکل میگیرد. و یونگ باور داشت آنچه از آن فرار میکنیم، در نهایت از راهی تاریکتر به سراغمان میآید.
پس در لحظه باشید، اما نه با خیالپردازی؛ با پذیرشِ سرد و روشنِ واقعیت. زخمها را انکار نکنید، اما در آنها هم اقامت نکنید. نیچه بیرحمانهتر از همه گفت: اگر چراییِ زندگی را پیدا کنی با هر چگونهای کنار میآیی.
پس شاید مسئله این نباشد که چرا این اتفاق افتاد، بلکه این باشد که حالا با آن چه میکنی. زندگی منتظر تسلیم شدنِ شما نمیماند؛ فقط کسانی را جلو میبرد که حتی از دلِ ویرانی هم، قدم بعدی را برمیدارند.
