امروز اما این دقیقاً مدل کاری یه سری شرکته.
شرکتهای پراپ به تریدرها سرمایهای از ۲ هزار تا میلیونها دلار میدن تا با استراتژی خودشون توی بازار فعالیت کنن. سود معاملات هم بین شرکت و تریدر تقسیم میشه.
نکته اینجاست که این شرکتها دنبال استعداد درخشان نیستن، دنبال انضباط هستن. همونطور که نسیم طالب در کتاب «فریب خورده تصادف» اشاره میکنه، آدمهای صبور، با تمرکز بالا و پایبند به استراتژی برنده این بازی هستن؛ نه یه گمبلر پرریسک.
شعارشون هم واضحه: سود کوچیک، روی سرمایهی خیلی بزرگ.
اگه بتونی در مدت مشخصی بین ۵ تا ۱۰ درصد حساب دمو رو رشد بدی و در کنارش بیش از ۱۰ درصد ضرر نکنی، به اندازه همون حسابی که آزمون دادی بهت سرمایه میدن.
این مسیر معمولاً حدود ۱۰ روز طول میکشه و بعدش، بسته به قوانین پلتفرم، اول یا وسط هر ماه میتونی سودت رو برداشت کنی. سهم تریدر هم معمولاً بین ۸۰ تا ۹۰ درصد سوده.
در نگاه اول شاید پیچیده بهنظر بیان، ولی هدفشون مراقبت از سرمایه و کنترل ریسک تریدره:
حداقل روز معاملاتی: حداقل ۵ روز معاملاتی در هر مرحله؛ هر روز معاملاتی معادل یک معامله جدیده.
قانون ۸۰ درصد: بیش از ۸۰ درصد کل سودت نباید از یک معامله واحد بهدست اومده باشه.
دراودان روزانه و کل: بیش از ۵ درصد در روز و ۱۰ درصد در مجموع ضرر نکنی.
معاملات یکسان: از تکرار معاملات یکسان در چند چالش جلوگیری میشه.
نه، اگر سابقه، تجربه کاربرهای قبلی، برداشت سودهای مستند و شفافیت قوانینشون رو درست بررسی کنی.
پراپهای بینالمللی با کاربر ایرانی همکاری نمیکنن و ریسک مسدود شدن حساب همیشه سر جاشه.
تریدرهای کریپتو هم سالها مجبور بودن توی پراپهای فارکسی و یه محیط کاملاً غیرتخصصی ترید کنن؛ چون عملاً هیچ پراپ کریپتویی فعالی وجود نداشت.
مثلاً SDF نمونه خوبی از اولین پراپ کریپتویی فعال و ثبتشده در ایرانه که به کاربرهاش بین ۲ تا ۶۰ هزار دلار سرمایه میده.
تامین سرمایه معامله گران حرفهای


