سوره التکاثر و سوره یونس آیات 49 تا 53 (خلاصه شده متن سخنرانی) بخش دوم عمل شما تملق از بزرگان و سر قبرها رفتن و التماس کردن است اما صفات پیامبر عدالت و قدرت روحی او است. امانت، دانش، انصاف و مروت و تمام صفات حسنه در وجود محمد جمع شده بود. هر کاری کفار کردند نتوانستند جلوی پیغمبر را بگیرند زیرا پیغمبر مجموعه صفات حسنه بود. وقتی آمد مدینه شاید تا سیصد نفر مسلمان بودند. بقیه یهودی بودند و اکثر مردم لاابالی و بیدین بودند. یک قانونی نوشت که مساوات و عدالت بود و همه طوایف مدینه امضا کردند. نوشت طوائف مدینه همه استقلال و شخصیت دارند و کسی نباید به دیگری آزار برساند و قانونی نوشت که همه امضا کردند. قانون همزیستی که یهود و مسلمان در پناه یکدیگر زندگی کنند. حالا ما اول جنگ هستیم هر کسی مذهب ما را نداره باید زد و کشتش! حتی مذهبی ها با همدیگر جنگ دارند! پیغمبر چه می گوید؟ قرآن چه می گوید؟ ما چه می گوییم؟ اون می گفت رای خدا، ما می گوییم رای من، کتاب من، رساله من، مقلد من، فتوای من، همه اش من، من است. پیغمبر از خودش فتوا نداده است. ای پیغمبر ما به تو کتاب داده ایم تا حکم خدا را بگویی. از تو فتوا می خواهند و خدا فتوا می دهد. اگر ملت ما بخواهد رستگار بشود باید منیّت و خودخواهی و انحصار طلبی را کنار بگذارد که اینها پدر ما را درمی آورد. هر کسی می آید انحصار طلب است. رادیو که دست ما نمی دهند. ای ملت ایران که یک طاغوتی را رد کردید هر کسی من، من کند اون طاغوت است. باید خودخواهی، فزون طلبی را کنار بگذارید. باید در عمل خودخواهی را کنار بگذارید. اگر بگم من نوکر مردم هستم باید بروم برای مردم کار کنم اما من بشینم مردم بیایند دست من را ببوسند که نوکر مردم نمی شود! پیغمبر می فرماید عمل من برای من و عمل شما برای شما است و شما از من بیزار هستید و من از شما بیزار هستم. در عمل معلوم می شود زیرا کسی که عمل دارد پیشرفت می کند. پیغمبر عمل داشت. خلفا عمل داشتند. شبها در مقام بنده ذلیل عبادت می کردند و روزها مثل شیر در میدانها می خروشیدند اما ما فقط حرف می زنیم. از سوره تکاثر می فهمیم فزون طلبی غلط است ولو به زیارت مقابر باشد. جاهلیت افراد رو می شمردند که ما بیشتریم و قبرها رو هم می شمردند. ملت مرده فایده ندارد. چه فایده ای داره اونهایی که در قبر هستند و عقل و اراده ندارند رو هم بشماریم؟ کسی به حرف ما گوش نمی دهد. باید گوشه ای بنشینیم و نماز بخوانیم و السلام. در سوره یونس رسیدیم به این آیات. (سوره یونس آیات 49 تا 53 ) می فرماید به مردم بگو من مالک نفع و ضرر خودم نیستم. پیغمبر مرگش هم به اختیار خودش نبود. ما از نوه پیغمبر، از حضرت رقیه کمک می خواهیم اما قرآن میگه بگو من برای خود مالک نفع و ضرر نیستم و نمی دانم با من و شما چه خواهد شد. اینها میگن نه! امامزاده می شنود و می داند! پیغمبر خودش نمی داند. می فرماید بگو من مالک ضرر و نفع خودم نیستم. یعنی چی؟ یعنی مثل بقیه هر چی بقیه دارند این هم دارد. تجارت و چوپانی می کرد و نفع می برد اما مثل بقیه، چیز بیشتری ندارد. می فرماید مگر آنچه خدا خواسته است. هر امتی اجلی دارند، امت افرادی هستند که در یک دین یا جامعه با هم حول هدف مشترکی باشند. هر جمعیتی که امتی شدند اجلی دارند وقتی که اجلشان آمد، مدت و مهلت آنها تمام شد. هر امتی که شایسته داشت زمین را به ارث می بردند و وقتی از صالحیت بیرون آمدند، فکر و عملش ناقص شد، مدتشون منقضی می شود. ملتهای که عدالت نکنند و کیان خودشون رو حفظ نکنند از بین می روند. https://t.me/SABorghei
Telegramعلامه سید ابوالفضل برقعیکانال رسمی علامه سیدابوالفضل برقعی این کانال توسط عبدالمحسن برقعی اداره می شود. ارتباط با ما @AbdolmohsenBorghei Borghei Telegram Channel
17
