Lethe

نامه‌ای به یک نومید مینویسی که جنگ له‌ات کرده،که دلت می‌خواهد بمیری،اما آنچه نمی‌توانی تحمل کنی این حماقت عمومی،این عطش جنونانه به خونریزی و این ساده لوحی جنایتکارانه است که هنوز باور دارد مشکلات بشری را با خون می‌توان حل کرد.

نجات دهنده فقط منی که همرو نجات دادم خودم غرق شدم

پروانه کوچک من تویی که حضورت پنجره اتاق تاریک من بود تماشایی ،زیبا، روشن تویی که بوی زندگی میدادی همان صبحی که آغاز نشده بود و امیدی که گوشه ای از قلب، آرام نفس می‌کشید جهانی را دوست داشت که زخم هایی بر تنش گذاشته بود و هنوز در چشمانش چیزی می‌درخشید که شبیه فردا بود شاید کوچک شاید شکننده اما آ…

وزارت درد _ دوبراوکا اوگرشیچ چیزی نیست‌.گاهی وقت‌ها فکر میکنم دارم دیوانه‌می‌شوم.دارم راه میروم که یکدفعه احساس میکنم باید بایستم و تکه پاره‌ها را جمع کنم،تکه پاره‌های خودم را. دست‌ها و پاهایم را،بعد نفس راحتی میکشم و می‌گویم چیزی نیست،به سرم زده! نمیدانی چقدر خوشحال میشوم وقتی تکه‌پاره‌هایم را پید…

روزهای سختو آسونی که با تو گذشت اثر هنری زندگیمه

اگه کل زندگیمو خدا داشت با سیاه می‌نوشت

من آن موجم که آرامش ندارد

دریغا سرزمین نگون‌بخت،که اگر چهره خود ببیند می‌ترسد. زمانی که اسمش مادر ما بود،اما اکنون قبر ماست.هیچ‌چیزی درآن نیست که وقتی آن را دیدی لبخند بر لبت آوری.مگر اینکه کسی باشی که هیچ‌چیز نمی‌فهمد. مردمش ناله‌ها و فریادها را می‌شنوند و چیزی نمی‌گویند.غمزدگی‌های جانکاهش مثل سرمستی مدرن گردیده. ناقوس عزا …

How blind you are.!

خاکستری،خاکستری،خاکستری صبح،مه،باران ابر،نگاه،خاطره در من ترانه‌ای نبود،تو خواندی. در من آیینه‌ای نبود،تو دیدی. ریشه‌ای بودم در خواب خاک‌های متبرک "بی باران در نگاه تو سبز شدم" برقی از چشمانت برخاست نگاهم بارانی شد گونه‌هایت خیس باران،چشم‌هایت آفتابی گرگ‌ها می‌زایند،بره‌ها را دریابیم تو با چشم‌هایت…

گاهی فکر می‌کنم تو را ساخته‌ام. مثل کسی که سال‌ها در اتاقی تاریک زندگی کرده باشد و برای فرار از تنهایی، پنجره‌ای روی دیوار نقاشی کند. گاهی به یادت می‌آورم و بلافاصله از خودم می‌پرسم چگونه می‌شود دلتنگ کسی شد که شاید هرگز وجود نداشته است؟ فنجان چایم سرد می‌شود. کتاب‌هایم نیمه‌باز می‌مانند. و عقربه‌ها…

مرا ببوس؛

مرا ببوس

مرا ببوس

مرا‌ببوس‌؛