تحلیلگران معتقدند که چالشهای پایتخت تنها به کاهش میزان بارشها یا افت سطح آب چند سد محدود نمیشود؛ تهران به مدت طولانی از قابلیتهای طبیعی خود فراتر رفته و جمعیت و فعالیتهای بیشتری را به خود جذب کرده است و هر سازه جدیدی که ساخته میشود، فشار مضاعفی بر شبکه آبی وارد میآورد.
تهران صرفاً ناحیهای با ۲۲ منطقه شهرداری نیست، بلکه مجموعهای از شهرها از غرب مثل هشتگرد و نظرآباد تا شرقی مانند پردیس و نیز جنوب به پرند و رباطکریم به منابع مشترک وابسته هستند و روزانه با تهران تبادل جمعیت و فعالیت دارند. بدین سبب، مسئله آب باید در مقیاس کلانشهری بررسی شود.
تا حوالی سال ۱۳۹۹، حدود ۳۰ درصد آب تهران از منابع زیرزمینی و ۷۰ درصد از سدها تأمین میشد، اما اکنون سهم آب زیرزمینی به حدود ۵۰ درصد رسیده است. او این افزایش را نشانهای از فشار شدید بر منبعی دانست که ظرفیت بازسازی سریع ندارد. ترابی با ارائه آمارها، بیان کرد که در دشت تهران-کرج، ۵۳ درصد مصرف آب مربوط به بخش شهری و روستایی، و حدود ۱۲ درصد در صنعت و نزدیک به ۳۶ درصد به کشاورزی، شیلات و مصارف دیگر تعلق دارد.
متن کامل

