در دوران قاجار، در حالی که حدود ۲۰ درصد جمعیت ایران در شهرها زندگی میکردند اما حتی اقتصاد شهری نیز در واقع نوعی اقتصاد روستائی و معیشتی بود.
حتی در شهری همچون تهران که پایتخت بود به جز مرکز شهر (حوالی میدان توپخانه و میدان ارگ و بازار) بقیه تهران به محلاتی مستقل از هم تقسیم شده بود و در واقع هر محله، خود یک روستا بود و اهالی هر کدام از این محلات تهران، عمدتا به کشاورزی و دامپروری مشغول بودند.
شهر تهران به عنوان پایتخت، از مجموعهای از روستاها که محله نامیده میشد، تشکیل شده بود و اساسا مفهوم «بچه محل» در تهران به همین دلیل شکل گرفت و اهمیت پیدا کرد.
بچه محل در واقع همان همروستایی در یک شهر بود. وقتی وضعیت تهران به عنوان پایتخت این گونه بود میتوان حدس زد وضعیت سایر شهرها و روستاهای کشور در دوران قاجار چگونه بود./تاریخ اقتصاد
@Robatonline
