۴۱امین روز بدون او خودآگاهِ من پرونده را بسته‌ است؛ با وضوحی عقلانی… — بعد از سکوت — TG.ME

۴۱امین روز بدون او خودآگاهِ من پرونده را بسته‌ است؛ با وضوحی عقلانی به این حقیقت رسیده که ما دو خطِّ ناهمگرا بودیم و تداوم، چیزی جز فرسایشِ هستی‌مان نبود. منطق، غیاب را پذیرفته و مرزها را ترسیم کرده است. اما ناخودآگاه، قلمروی دیگری است؛ اقلیمی خودمختار که از منطقِ زمان و اراده تبعیت نمی‌کند. شب‌ها، آنگاه که گاردِ عقلانیت فرو می‌ریزد، روان در تاریکی به سمتِ الگوهای کهنه‌اش سرریز می‌شود. در رویا، او را احضار می‌کند و بازتولیدِ تصویری ناممکن رقم می‌خورد؛ تا جایی که با بدنی غرق در تعریق و تپش، از خواب گسسته می‌شوم—شاهدِ عینیِ اصطکاکِ سخت میانِ «خواستِ ذهن» و «واقعیتِ ماده». صبح‌ها، اینرسیِ خاطره هنوز برای لحظاتی مرا به عمقِ گذشته پرتاب می‌کند. اما نشانه‌ی دگرگونی همین‌جاست: بردارِ بازگشت به «اکنون»، هر روز کوتاه‌تر و سریع‌تر عمل می‌کند. پذیرش، یک تصمیمِ ناگهانی نیست؛ جنگِ فرسایشیِ اراده با اینرسیِ ناخودآگاه است. بازگشتِ سریع‌تر به زمانِ حال، نشانه‌ی پیروزی تدریجیِ آگاهی بر خاطره است.