دو سال از آخرین ماموریت فضایی ایران میگذرد.
شهریور ۱۴۰۳ و پرتاب ماهواره ی چمران-۱ با ماهواره بر قائم-۱۰۰
تنها خبر غیر موثق در این ۲ سال گذشته تست زیر مداری ماهوارهبر ذوالجناح بوده که گمانه زنی ها میگویند که این تست هم ناموفق بوده است.
جدای از شرایط جنگی و زد و خوردهای پینگ پنگی میان ایران و آمریکا/اسرائیل که آسیب جدی به زیرساخت های صنعتی در این حوزه وارد کرد، وقتی عملکرد صنعت فضایی را در ۱۳ سال گذشته برسی میکنیم، متوجه میشویم که تعداد ماموریت های فضایی با پرتابگر بومی به تعداد انگشتان دست نمیرسد و بخش اعظم تزریق ماهواره های بومی و غیربومی بر دوش پرتابگر های روسی سایوز و پروتون بوده است.
این توقف و درجا زدن صرفا ناشی از درگیری نظامی در ۲ سال گذشته نیست. بلکه وقتی گسترده تر نگاه میکنیم؛ تصمیم گیری های سیاسی دولت ها بر فعالیت صنعت فضایی اثرگذار بوده و در زمان حال این روند با تنش های منطقه شدت گرفته است.
در برنامه ی چشم انداز ۱۴۰۴ طراحی، تولید و تزریق ماهواره ی برادکستینگ هدف گذاری شده بود که به روسیه سفارش داده شد. برنامه های زیست فضایی در دهه ۹۰ متوقف شدند و عملا هیچکدام از اهداف محقق نشد.
@SpaceRaceEra
Forwarded fromSpaceRaceEra
62
16
10
1September 4, 2026 3.6K 10 34
