وقتی ناقوسهای جنگ به صدا درمیآیند، زندگی از همان آغاز به تعویق گره میخورد؛ به انتظار، به بلاتکلیفی و به این امید که این وضعیت موقتی باشد و سرانجام روزی به پایان برسد. اما گویا این کابوس قرار نیست دست از سر ما بردارد. قرار نیست صبحی از خواب بیدار شویم و مطمئن باشیم که در آرامشیم و جنگی در چشمانداز نیست. وضعیتی که قرار بود موقتی باشد، آرامآرام به امری دائمی بدل شده است. زمانِ معلق ماندن آنقدر کش آمده که دیگر نه فاصلهای میان دو دوره زندگی، بلکه خودِ زمان زندگی ما شده است؛ زمانی که در آن تصمیمها عقب میافتند، برنامهها نیمهکاره میمانند و آینده پیوسته به بعد موکول میشود. در این نشست قصد داریم درباره این تجربه مشترک گفتوگو کنیم؛ درباره بلاتکلیفیای که دیگر موقت به نظر نمیرسد و درباره آنچه این وضعیت بر روان، روابط و زندگی روزمره ما تحمیل میکند. به این امید که با گفتن و شنیدن از یکدیگر، بتوانیم به تصوری اندکی روشنتر از آنچه در آن زندگی میکنیم دست پیدا کنیم. از شما دعوت میکنیم در این گفتوگو همراه ما باشید. لینک ورود به گروه: https://t.me/+I7AwlywUgINkY2Nk
6
1
